पुनः पुनः वीरवानरभल्लूकदुर्गाय नमः। पुनः पुनः विषनाशकाय, शत्रुनाशकाय, भयापहाय नमः। अन्यैः प्रेषितानां मन्त्राणां स्तम्भनकर्त्रे नमः। उदितसूर्यमण्डलभक्षकाय, दुःखहराय नमः। आकाशगमनाय, शववत्काय, वज्रशरीराय नमः। पर्वतशस्त्रधराय रामाय नमः। दक्षिणदिशिसूर्याय, सत्पुरुषाणां उदयचन्द्राय नमः। स्वामिनः आज्ञया मित्रविजयप्राप्तये युद्धे कारणाय नमः। किल्किलनादकर्त्रे, भीषणध्वनिकार्त्रे नमः। विशेषतः वनफलग्रासे सदा तुष्टाय नमः। एवं विप्र, शुभं मारुतिकवचं वर्णितम्। यः अष्टगन्धैः लेखितं कवचं धारयति— विस्तारं किं वक्तव्यम्? भक्त्या लक्षलक्षं सिद्ध्यति। कवचस्य पाठेन दुर्गममपि साध्यते। यद् रामेण स्वयं उक्तं, सुखानन्दवनवासिना— मम श्रीरामचन्द्रे सदा भक्तिरस्तु। यः कथा, सर्वपापनाशिनी, ये सदा शृण्वन्ति पठन्ति च— रहस्यं, रहस्ये, मम स्वानन्दवनान्तरे। तत्र, ते सदा क्रीडन्ति, प्रकाशे रहस्ये च। तस्मात् हर्षपूर्णहृदयेन तव स्पष्टं करिष्यामि। तत्र, विप्र, चतुर्विधरूपधारी त्रीणि पत्न्यः आसन्। विश्वामित्रः मम पितरं राजानं याचितवान्। धर्मात्मा तं सिद्धाश्रमं प्रेषितवान्। सुभाहुं मारीचं च विनाश्य, तदा मुनिः प्रीतः अभवत्। ततः गाधिपुत्रः, आगतव्यं ज्ञात्वा, सन्मानपूर्वकं अचरत्। तस्य कन्या सीता, दिव्यकन्यासमा, पुरस्काररूपेण दत्ता। मार्गे, भृगुपतेः दर्पे दीर्घं स्मितं कृतवान्। ततः, राजाज्ञया, लोकहिते मनः स्थित्वा, अचरत्। तत् श्रुत्वा, प्रियपत्नी कैकेयी राजा प्रति उक्तवती— मम पुत्रः भरतः युवराज्याभिषिक्तः भवतु। तद् श्रुत्वा, अहं पत्नीभ्राता सहितः वनं गतवान्। तत्र, सततं धर्मपालनं कृत्वा, फलमांसभक्ष्ये जीवितवान्। ततः भरतः शत्रुघ्नः च, मम मान्यौ भ्रातरौ, आगतौ। तौ स्वं पंचवटीआश्रमं आगत्य, स्वयम् उद्घोषितवन्तौ। तत्र, त्रयोदशे वर्षे, राक्षसः रावणः आगतः। ततः, विषण्णमुखः, ऋष्यमूकगिरिं गतवान्। तत्र, वालिं जित्वा, सुग्रीवं स्थापितवान्। विभीषणः भक्तः, रावणस्य विरोधे स्थितवान्। ततः, रावणं पुत्रैः मन्त्रिभिः बान्धवैः सह युद्धे हत्वा। अनन्तरं, कालक्रमेण, ब्राह्मण, सुग्रीवविभीषणौ...