स एव भगवान्, अहमेव सः; तस्याहम्, आत्मन्येवाहं सूक्ष्मो विशालश्च। तस्मै, आत्मने, सर्वेभ्यश्च, अहं निरन्तरात्मभावनया नमामि। यस्य स्वरूपं वायुः, आत्मा च स्वभावः, तस्मै नमः। श्रीरामभक्तश्रेष्ठाय, श्यामाय महाबलाय च नमः। यो संशयं दहति, महारणवम् अतिक्रामति, तस्मै नमः। रावणविनाशहेतवे, परात्मने च नमः। अशोकवनविनाशकाय, विजयदायकाय च नमः। यो वनरक्षकशिरश्छेदकः, लङ्काप्रासादभञ्जकः, तस्मै नमः। सौमित्रये विजयप्रदाय, रामदूताय च नमः। लक्ष्मणाङ्गे महास्त्रव्रणनाशकाय नमः। वीरवृक्षवानरदुर्गाय पुनः पुनः नमः। विषनाशकाय, रिपुनाशकाय, भयापहाय पुनः पुनः नमः। परप्रेषितमन्त्रनिरोधकाय नमः। उदितार्कमण्डलभक्षकाय, दुःखनाशकाय च नमः। गगनचराय, शवाकाराय, वज्रदेहाय नमः। रामाय, गिरीशस्त्रधराय नमः। दक्षिणदिग्भास्कराय, साधूनां उदयचन्द्रमसे नमः। स्वामिदेशेन युद्धे मित्रविजयप्रदायकाय नमः। किल्किलध्वनिप्रदाय, भीषणनिनादकृते नमः। सदा वनफलभोजनतृप्ताय विशेषतः नमः। एवं मुनिश्रेष्ठ, शुभं मारुतिकवचं वर्णितम्। यः कश्चिद् एतत् कवचं सुगन्धद्रव्याष्टकलेपनपूर्वकं धारयति—किं बहुना? भक्त्या लक्षजपेन सर्वं सिद्ध्यति। कवचपाठेन दुर्लभमपि सुलभं भवति। यद् रामेण स्वयमेव, आनन्दवनवासिना, उक्तं—मम श्रीरामचन्द्रे सदा भक्तिरस्तु। एषा कथा, सर्वपापविनाशिनी, ये शृण्वन्ति पठन्ति च नित्यं, तेषां हिताय। रहस्यमेतत्, मम स्वानन्दवनान्तरे, रहस्यानि रहस्येषु च। अत्र सदा, प्रकाश्य च गोप्य च, क्रीडन्ति। अतः प्रमुदितेन चेतसा एतत् तुभ्यं प्रकाशयामि। तत्र, मुनिवर, स चतुर्विधरूपस्वरूपः, त्रिभार्यकः आसीत्। विश्वामित्रः पितरं नृपं याचितवान्। धर्मात्मा स नृपः मां सिद्धाश्रमं रमणीयं प्रेषितवान्। तत्र सुभाहुं मारीचं च निहत्य, मुनिः तेन सन्तुष्टः। ततः गाधेः सुतः प्राज्ञः, यथायोग्यं कर्तव्यं विज्ञाय, सन्मानपूर्वकं अकरोत्। तस्य कन्या सीता, दिव्यस्त्रीसमाना, पुरस्काररूपेण दत्ता। ततः मार्गे, भृगुपतेः गर्वं दीर्घं स्मितेन निरीक्ष्य। पश्चात्, राजाज्ञया, जनहिते रतचित्तः अहम् आचरम्। एतच्छ्रुत्वा, प्रिया पत्नी कैकेयी राजानमुवाच—मम पुत्रः भरतनामकः युवराजत्वं प्राप्नुयात्।