ये केचन सदा लोकहिते रता भवन्ति, ते मां सदा वहन्ति। ये च परस्त्रीषु कामरहिताः सन्ति, ते अपि मम सन्निधिम् एव वहन्ति। ये च गोसंरक्षणे नित्यं प्रवृत्ताः, ते मयि एव स्थिताः सन्ति। ये च अन्नं जलं च ददाति, ते अपि मम सन्निधौ एव तिष्ठन्ति। ततः भगवतः कृपया, अहम् तव पुत्रभावं प्राप्त्वा तव कामान् पूरयिष्यामि इति प्रतिज्ञाय, या देवी तस्याः कण्ठे मालां दत्वा, अभयं च प्रदाय, अन्तर्धानं जगाम। सा लक्ष्मीवल्लभं विष्णुं प्रणम्य, स्वं धाम पुनरगच्छत्। समये प्राप्ते सा देवी सर्वलोकसम्मितं पुत्रं ससूत। स पुत्रः अमृतकुम्भं च तण्डुलं च धारयन्, वामन इति ख्यातः। स सर्वाभरणैः भूषितः, पीताम्बरधारी, साक्षात् हरिः आसीत्। सा माता कृताञ्जलिः, भक्त्या नमित्वा, स्तुतिं कर्तुं प्रववृते— "नमः नमस्ते देवेश अमराधिप, नमः नमस्ते दैत्यविनाशन। नमः नमस्ते पापविनाशन, नमो जगन्नाथ। नमो धनुर्बाणचक्रगदाधर, नमः परमपुरुष। अनन्ततेजसे सूर्याद्यभ्यः, पुण्यकथागम्याय, नमो नमः। यज्ञाङ्गभास्कराय, साधुप्रियाय, नमः। दिव्यानन्ददायिने, भक्तचित्तनिवासिने, नमो नमः। यज्ञरूपाय, वराहाय, हिरण्याक्षभेदनाय, नमः। रावणदर्पदमनाय, नन्दाग्रजाय, नमः। दुःखस्मरणमात्रेण दुःखनाशकाय, पुनः पुनः नमः। यज्ञस्वरूप, यज्ञमूर्ते, यज्ञाङ्गाय, तव अहं नमामि।" एवं स्तुतः भगवान् सस्मितं वदन्, कश्यपस्य हर्षं वर्धयन्, उवाच— "त्वदीयान् सर्वान् अभिलाषान् शीघ्रमेव पूरयिष्यामि। अस्मिन्नेव जन्मनि तुभ्यं परमं सुखं दास्यामि। गुरुणा महर्षिभिश्च काव्येन संप्रेरितः, ब्रह्मविद्भिर्मुनिभिः हविर्ग्रहणाय नियुक्तः, वामनः कुमारः मातापित्रोः आज्ञां गृहित्वा प्रस्थितवान्।" हरिः स्वयम् बलेः समीपे हविर्ग्रहणाय प्रादुरभूत्। यस्य भक्तिः अस्ति, तस्य हृदि हरिः सदा वसति। तं नारायणं देवम् अवलोक्य, सभा सहिताः ऊत्थाय तस्मै नमस्कृतवन्तः। दुष्टाः स्वजनसंबन्धं अपि न पश्यन्ति, स्वस्वसुरपि दुष्कृत्यं कुर्वन्ति। विष्णुः वामनरूपेण अदितेः पुत्रः अभवत्। "किञ्चिदपि न दातव्यं" इति केचन प्रावोचन, "परामर्शः विनाशाय, स्त्रीसंदेशः च नाशाय" इति। "योऽमित्रहितं करोति, स विशेषेण नाशनीयः" इति अपि उक्तम्। बलिः तु मनसि चिन्तयामास— "यदि विष्णुः स्वयम् हविर्ग्राही, ततो मम किमपि दानात् श्रेयः नास्ति। यदि स एव भोक्ता, तर्हि मम पृथिव्यां कोऽपि महान् नास्ति। तदेव परमं दानं, तच्च अक्षयम् भवति।" "यो यथा तं पूजयति, तस्मै स परमं पदं प्रयच्छति। अग्निः अपि आकाङ्क्षारहितः स्पृष्टः सन् दहति एव।