ब्राह्मण, मया एषः कवचः दत्तात्रेयमुनिना लब्धः। सः श्रुतः च त्वयि उक्तः, तं धारय, सर्वकामदः हि सः। अधुना ममारुतिकवचस्य श्रुतिं शृणु, यः मोहं नाशयति, जयमपि ददाति। भूतप्रेतादिभिः कृतः क्लेशः निःसंशयं नश्यति। आत्मनः स्वाधिष्ठानं चिन्तयन्, आनन्दवाटिकायाम् स्थितः, सः विनीतः प्रणम्य निर्दिष्टे आसने उपाविशत्, तत्र तिष्ठन् अग्रतः स्थितवान्। तदा पृष्टः श्रीरामः स्वयम् आदरपूर्वकं वचः उवाच— अहम् एतत् वक्ष्यामि, किन्तु कुत्रापि न प्रकाशनीयम्। एषः कवचः श्रीरामभक्तेन अञ्जनासुतेन दत्तः, यः भोगमोक्षप्रदः। सः दुःखनाशकः, सौम्यः, सागरलंघनकर्ता पश्य्चिमदिशि रक्षतु। अधस्तात् विष्णुभक्तः पातु, मध्ये पावनः पातु। वातात्मजः, सुग्रीवमन्त्रिणः, शिरः पातु। कपिश्रेष्ठः, तमःनाशकः, नेत्रे पातु। अञ्जनासुतः नासाग्रं पातु, कपिपतिर्मुखं पातु। बलवान् भुजौ पातु, हस्तपादायुधधारी हस्तौ पातु। यः मुद्राधारी, उरः पातु, भुजायुधधारी पार्श्वे पातु। श्रीरामभक्तः नाभिं पातु, वातसुतः कटिं पातु। लङ्कापुर्याः विनाशकः ऊरू जानुनी च पातु। गिरीधारी, सूर्यसङ्काशः, पादौ पातु। महावीरः मुखचिह्नानि पातु, संयतात्मा केशान् पातु। स्थिते, गच्छति, उपविष्टे, पिबति, खादति वा कपिः पातु। प्रमत्ते, सम्यग्विहारे, स्वपन्, घनदुर्गमे च सः पातु। युद्धे, भीषणसङ्कटे, वीररूपधारी पातु। शयानं, राक्षससर्पयोषिद्भ्यः पातु प्रभुः। वन्यर्षिसत्तमः सर्वतः सदा मां रक्षतु। सर्वरूपः, सर्वज्ञः, स्रष्टा, धाता च, सः मां पातु। सूर्यमण्डलनिवासी, श्रेयःप्रदः, त्रिकाले मां पातु। देवाः, मनुष्याः, पशवः, स्थावरजङ्गमाः च— यस्य शुभकथाः प्रतिकल्पं श्रूयन्ते— यत्किञ्चिद्दृश्यते ब्रह्मादिसृष्टिप्रभृति, तत्सर्वं तस्यैव। सः प्रभुः अहमेव, अहं तस्य, अहं अणुः, अहं महदपि। तस्मै, आत्मने, सर्वेभ्यः च, आत्मनिष्ठया नमः। यस्य वायुतत्त्वं, आत्मस्वरूपं, तस्मै नमः। श्रीरामभक्ताय, श्यामाय, महाबलाय नमः। संशयनाशकाय, महासागरलंघनाय नमः। रावणविनाशहेतवे, परात्मने नमः। अशोकवाटिकाविनाशकाय, जयप्रदाय नमः। वनपालशिरश्छेदकाय, लङ्कापुर्याः भेदनकर्त्रे नमः। सौमित्रये जयदायिने, रामदूताय ते नमः। लक्ष्मणदेहे महास्त्रकृतव्रणविनाशकाय नमः। एवं सः मारुतिकवचः सर्वत्र रक्षां ददाति, सर्वकामान् पूरयति, भक्तानां दुःखं नाशयति, च सर्वदा श्रीरामभक्ताय नमस्करोति।