स तदा देवदेवं प्रार्थयन् पप्रच्छ—“कथं त्वां पुरुषोत्तमं धारयितुं शक्नोमि?” पुनरपि स देवमुवाच—“योऽयं दिव्यः, स मर्त्येषु जन्मार्हः कथं मोच्यते?” तथा, “कः खलु तव कर्माणि वेद, हे विश्वेश्वर?” इति पृष्ट्वा, “त्वां केवलं चिन्तयामि, देव; यथेष्टं कुरु,” इति स समर्पितचित्तः तस्थौ। तदा सुरमाता भयमपाकृत्य तं वचनमुवाच। पुनः, “शृणु, शुभे! गुह्यतरं रहस्यं वक्ष्यामि। ये नित्यं मत्सरदम्भरहिताः, ते मां धारयन्ति। ये मदीयानां कथानां श्रवणरता, ते अपि मां नित्यं धारयन्ति। ये स्त्रियः गर्वं परित्यज्य मां धारयन्ति, ये परहिते प्रवृत्ताः, ये लोककल्याणनिरता, ये परस्त्रीषु अनासक्ताः, ये गोरक्षणपराः, ये अन्नजलदानशीलाः—एते सर्वे मां नित्यं धारयन्ति।” ततः, “तव पुत्रत्वलाभेन तव मनःकामां पूरयिष्यामि,” इति प्रतिज्ञाय, सा भगवती कण्ठस्थमालां दत्त्वा, अभयं च प्रदाय, अन्तर्धानमगात्। लक्ष्मीवल्लभं प्रणम्य, स्वं धाम पुनरगच्छत्। समये समुपस्थिते सा पुत्रं जगतः सर्वैरपि पूजितं सुषुवे। स अमृतघटं च तण्डुलं च धारयन्, वामन इति ख्यातिं प्राप। सर्वाभरणभूषितः, पीताम्बरधारी, स एव हरिः आसीत्। तं दृष्ट्वा सा भक्त्या कृताञ्जलिः प्रणम्य स्तुतिं चकार— “नमः, नमस्तेऽमरताम्पतये; नमः, नमस्ते दैत्यविनाशिने। नमः, नमस्ते दुष्टनाशकाय; नमो जगन्नाथाय। नमो धनुश्चक्रखड्गगदाधराय; नमः, साक्षात्परमात्मने। नमस्ते, यस्य तेजः सूर्याद्यनन्तं; नमः, पुण्यकथागम्याय। नमः, यज्ञाङ्गदीप्ताय; नमः, साधुप्रियाय। नमो दिव्यानन्ददायिने; नमः, भक्तचित्तनिवासिने। नमो यज्ञाय, वराहाय; नमः, हिरण्याक्षभेदनाय। नमः, रावणमर्दनाय; नमः, नन्दनन्दनाग्रजाय। ये दुःखकाले त्वां स्मरन्ति, तेषां दुःखविनाशकाय पुनः पुनर्नमः। हे यज्ञमूर्ते, यज्ञरूप, यज्ञाङ्ग, त्वां नमामि।” एवं स्तुत्वा, हरिः सस्मितं कश्यपस्य हर्षं वर्धयन् प्रत्युवाच—“शीघ्रं तव सर्वान् कामान् पूरयिष्यामि। अस्मिन्नेव जन्मनि तुभ्यं परमं सुखं दास्ये।” गुरुणा महर्षिभिश्च काव्येन प्रेरितः, ब्राह्मणैः हविर्ग्रहणाय नियोजितः, वामनकुमारः मातापित्रोः अनुमत्याऽथ प्रययौ। हरिः साक्षात् बलेः समीपमगच्छत्, हविर्भाजनाय इव दृश्यमानः। यस्य भक्तिः सदा तस्मिन्, तत्र सदा हरिः वर्तते। नारायणं देवमवगम्य, सभा सहिताः सर्वे समुत्तस्थुः।