यदा अपवित्रवस्तुना स्पृष्टं भवति, तदा रोगः जायते; दीपस्य च नाशे चौरभयम् आपद्यते। यः दीपः स्वर्णरजतपात्रे आरभ्य निर्मीयते, स सर्वाभिलषितं फलम् ददाति। यावत्सम्पूर्णता, ब्रह्मचर्यं पालनं भूमौ शयनं च कर्तव्यम्। दीपस्य प्रत्येकं सहस्रकृत्वः नवाक्षरी मन्त्रराजः जपनीयः। दीपस्य पुरतः एकपादस्थित्वा ये मन्त्रं प्रमुखं जपन्ति, ते पुण्यलाभिनः भवन्ति। यदा शुभदिने सम्पूर्णं भवति, तदा श्रेष्ठद्विजान् भोजयेत्। सम्पूजकः प्रीत्यर्थं विपुलं दानं दद्यात्। एतत् सर्वं गुरोः आज्ञया कर्तव्यम्, अथवा गुरुणा अन्येनापि कारयितव्यम्। यदि कश्चित् स्वेच्छया गुरोः आज्ञां विना दीपं निर्माति, तस्य फललाभो न स्यात्। दीपस्य द्रव्येषु गोघृतं श्रेष्ठं, महिषीघृतं मध्यं इति कथ्यते। मुखरोगे गन्धयुक्तं तैलदीपं दद्यात्। सहस्रप्रमिततैलदीपस्यापि प्रकाशः न दृश्यते। तदा कठिनतमं कार्यमपि निःसंशयं सम्पद्यते। महाविष्णुः, गणेशः, तपर्णश्च स्तुतिप्रियाः सन्ति; अतः तेषां तुष्ट्यर्थं भक्त्या एतानि कर्माणि कार्याणि। एवं तन्त्रगूढं विधानं त्वया मम प्रकाशितम्। अधुना कवचस्य वर्णनं श्रोतुम् इच्छामि, करुणासिन्धो, यत् कर्तविर्येण प्रीत्यर्थं स्वकार्यसिद्धये उपयुज्यते। स कर्तविर्यः दीप्तध्वजपताकाभिः शोभितः, दशसहस्राश्वैः भूषितः आसीत्। महतीं श्वेतच्छत्रं व्योममार्गे स्थितं तस्य छायाम् अदात्। स दृढः, विशालः, उदात्तः, सहस्रबाहुभूषितः आसीत्। किरीटहारमुकुटकङ्कणवलयैः शोभितः, नानाविधानि दिव्यानि महमूल्यानि आभूषणानि धारयन् आसीत्। तस्य धनुःज्यायाः सिंहनादेन त्रिलोकी कम्पिता। स सम्पदां दाता, विजयादेवी सहायः। दिव्यैः माल्यैः, लेपैः, सर्वमङ्गलचिह्नैः युक्तः। वरदः, सर्वलोकाधिपः, एक एव त्रैलोक्यस्य रक्षकः। महायोगबलकीर्त्या त्रिलोकं विजित्य स्थितः। यः सम्यक् आत्मन्यपि, परेष्वपि तं ध्यायेत्, स कवचं जपेत्। अग्न्यादिकोनसु हृदयादिदेवताः सन्निहिताः स्युः। ताः देवताः अनवरोधबलशक्तिसामर्थ्यरूपसम्पन्नाः। पूर्वदिशि शरधनुर्बाणधारी मां पातु। दक्षिणदिशि धनुर्बाणधारी तेजस्वी मां पातु। पश्चिमदिशि महाधनुर्बाणधारी मां पातु। चैतृभानवीमध्ये स मां सम्यक् पातु। नैऋत्यदिश्यामपि धनुर्धरः मां पातु। वायव्यां च धनुर्बाणधारी मां पातु। शैव्यां मध्ये धनुर्बाणधारी मां पातु। सर्वदुष्टजनभीषणः ऊर्ध्वदिशि मां रक्षेत्। दुःखनाशकसूर्यरूपः स मां सम्यक् रक्षतु। एवं, दीपविधानस्य पवित्रतां, गुरुप्रधान्यं, विविधदानस्य महत्त्वं, तथा कर्तविर्यस्य दिव्यकवचस्य महिमानं च, श्रुत्वा श्रद्धया कर्तव्यम् इति शास्त्रस्य उपदेशः।