अथ, अष्टदलयुक्ते तण्डुलविन्यस्ते सम्यग् धूṭं स्थापयेत्। ततः आपः अक्षतान् गृहित्वा दीपस्य सम्प्रक्षालनं कुर्यात्। तत्र प्रणवाक्षरं पाशं मायां शिखां कर्तृवर्णांश्च सम्यक् योजयेत्। ‘बाहवे’ इत्यस्यान्ते सहस्रदलमन्त्रं जपेत्। ‘आत्रेय’, ‘अनसूया’, ‘गर्भरत्न’ इत्येतासां शब्दानाम् अन्ते तं परमं मन्त्रं उच्चारयेत्। दीपं गृह्णीयात्, ‘अमुकं’ जपेत्, पुनः ‘पाहि पाहि’ इति मन्त्रं पठेत्। शत्रून् विनाशयेत्, द्वे माय्यौ अपाकुर्यात्, ‘तार’ बीजं स्वकीयबीजं च ‘आत्मभूः’ इति उच्चारयेत्। दीपस्य पुरतः ‘अमुकं’ पठित्वा तस्यान्ते ‘वरदं ददातु’ इति जपेत्। वेदाः, कामाः, चामुण्डा, ‘स्वाहा’, ‘पूस’ च बिन्दुश्च मन्त्रे सम्यक् योज्यन्ते। दत्तात्रेयः ऋषिः इह मालामन्त्रस्य प्रवक्त्ता उच्यते। चामुण्डया सह षडङ्गानि षड्दीर्घाक्षरैः सम्यक् कारयेत्। गोविन्दः, हली, सेन्दुः, चामुण्डाया बीजं चोच्यते। ‘तार’ अक्षरं अनन्तं, बिन्दुना, मायया, स्वकीयेन च संयुक्तं, वामननेत्रेण युतम्। ऋषिः यथोक्तः, छन्दः अनुष्टुप् यथापूर्वं, सर्वं च यथापूर्वमेव। एवं दीपदानकर्ता सर्वाभिलषितं फलम् आप्नोति। तत्र ब्राह्मणस्य दर्शनं शुभम् उच्यते। काककपोतयोः दर्शनं अशुभं, गवाश्वयोः तु सौख्यकरम्। यानि शब्दाः शुभ्राः रम्याः च, तानि कर्तुः सुखाय; भीषणाः तु न। यदि दीपनिर्माणसमये देवपात्रं भग्नं दृश्यते, तर्हि दोषः स्यात्। यदि वातिका अतिगौरवी, तदा कार्यं विलम्बेन सिध्यति। यदि अशुचिना स्पृष्टं, तदा रोगः जायते; दीपः यदि निर्वाणः, तदा चौरभीतः भवति। आरम्भे सुवर्णरजतपात्रे दीपः कृतः सर्वकामप्रदः। सम्पूर्णपर्यन्तं ब्रह्मचर्यं पालनं भूमौ शयनं च कर्तव्यम्। नवनाक्षरमन्त्रराजं प्रतिदीपं सहस्रवारं जपेत्। एकपदे स्थित्वा दीपस्य पुरतः यो मुख्यं मन्त्रं जपेत्— स शुभदिने सम्पूर्णं कृत्वा द्विजश्रेष्ठान् भोजयेत्। दातव्यं च यथाशक्ति दानं तुष्ट्यर्थम्। गुरोः आज्ञया एव कार्यं, अथवा गुरुं प्रेर्य अन्येन कारयेत्। यदि कश्चित् स्वेच्छया गुरोः आज्ञां विना दीपं करोति, तदा दोषः स्यात्। गोघृतं श्रेष्ठम्, महिषीघृतं मध्यमम्। मुखरोगे गन्धयुक्तेन तैलेन दीपं दद्यात्। सहस्रप्रमाणतैलेन अपि दीपः प्रदीप्तः न दृश्यते। तदा अपि दुष्करं कार्यं निःसंशयं सिध्यति। महाविष्णुर्गणेशः तपर्णश्च स्तुतिप्रियाः। तस्मात् तेषां तुष्ट्यर्थं भक्त्या तानि कर्माणि आचरितव्यानि। एवं त्वया तन्त्रान्तर्गतं विधिं विस्तरेण मया श्रावितम्। अधुना कवचस्य कथां श्रोतुमिच्छामि, कृपासिन्धो, कथय। येन कार्तवीर्यः तुष्टः अभवत्, स्वकार्याणि च सिध्यन्ति स्म। स च शुभ्रपताकाध्वजैः शोभितः, दशसहस्राश्वैः भूषितः। उन्नतं श्वेतच्छत्रं तस्य व्योममार्गं छाययामास।