शान्त्यर्थं मूङ्गपिष्टेन कृतं पात्रं विधाय, संधिक्षणे गोधूमपिष्टेन पात्रं स्थाप्यते। तत्र दशसहस्रपलपरिमितं सर्पिसं पात्रे विधेयम्। शर्करायाः पात्रे त्रिसहस्रपलपरिमितं घृतं स्थाप्यते। अक्षफलरसः शतपलपरिमिते पात्रे स्थाप्यः, एवं अन्येषां द्रव्याणामपि। एवं पात्रं स्थाप्य, तत्र सूत्रनिर्मितानि वात्यः स्थापयेत्। तिथिसंख्यानुसारं सहस्रसूत्राणि निर्मीयन्ते। सहस्रपलसंपाते दशमांशः तस्य कर्मणः भाराय गृह्यते। तस्यार्धं वा पुनरर्धं, सूक्ष्माग्रे स्थूलमूले च कर्तव्यम्। दक्षिणदिशि पात्रस्य चतुर्गुलकानि स्थाप्य, तत्र दीपं प्रज्वालयेत्, गणेशस्मरणपूर्वकम्। अथवा अष्टदलशालिप्रस्तारे सम्यक् धूतं स्थापयेत्। जलमक्षतान् गृहित्वा दीपं सम्पूजयेत्। प्रणवः, पाशः, मायाः, शिखा, कर्तालक्षराणि च तत्र उच्चार्यन्ते। ‘बाहवे’ इत्यन्ते सहस्रदलमन्त्रः उच्चार्यः। ‘आत्रेय’, ‘अनसूया’, ‘गर्भरत्न’ इत्यन्ते परममन्त्रः उच्चार्यः। दीपं गृहित्वा ‘अमुकम्’ जप्य, पुनः ‘पाहि पाहि’ मन्त्रं च उच्चार्येत्। शत्रून् विनाश्य, द्वौ मायौ व्यपोह्य, ‘तार’ बीजं स्वं च ‘आत्मभूः’ उच्चार्येत्। दीपं प्रतिमुखं ‘अमुकम्’ जप्य, ‘अमुक’ इत्यन्ते ‘वरद’ उच्चार्येत्। वेदाः, कामाः, चामुण्डा, ‘स्वाहा’, ‘पूस’ च ‘बिन्दु’ अक्षराणि तत्र उच्चार्यन्ते। दत्तात्रेयऋषिः माला-मन्त्रस्य ऋषिरिति प्रसिद्धः। चामुण्डया सह षडङ्गानि षड्दीर्घाक्षरैः सम्पाद्यन्ते। गोविन्दः, हलीः, सेन्दुः, चामुण्डायाः बीजं च घोष्यते। ‘तार’ अक्षरं अनन्तं, बिन्दुना, मायया, स्वेन, वामननेत्रेण च संयुक्तम्। ऋषिः पूर्वोक्तः, छन्दः अनुष्टुभ्, सर्वं पूर्ववत्। एवं दीपदानकर्ता सर्वकामान् प्राप्नोति। तत्र ब्राह्मणदर्शनं शुभमुक्तम्। कौकण्ठकदर्शनं अशुभं, गौअश्वयोः दर्शनं सुखदं। उज्ज्वलशब्दाः रम्याः सुखं दातुः, भीषणशब्दाः तु न। यदि दीपनिर्माणे देवपात्रं भग्नं दृश्यते—यदि वात्यः स्थूलः, तदा विलम्बेन कार्यं सिद्ध्यति। यदि अशुद्धस्पर्शः, तदा रोगः; दीपः नष्टः, तदा चौरभयम्। आरम्भे सुवर्णरजतपात्रे कृतः दीपः सर्वकामफलप्रदः। पूर्णतावधि ब्रह्मचर्यं भूमिशयनं च पालनियं। दीपस्य प्रत्येकं सहस्रवारं नवाक्षरमन्त्रराजं जप्यः। एकपादेन दीपस्य पुरतः मुख्यं मन्त्रं जप्येत्। शुभदिने समाप्त्य द्विजश्रेष्ठान् भोज्येत्। पूर्त्यर्थं विपुलं दानं दातव्यं। गुरोः आज्ञया कार्यं, गुरुः अन्येनापि कार्यं कारयेत्। यः स्वेच्छया दीपं निर्माति गुरोः आज्ञां विना—। श्रेष्ठं गोघृतं, मध्यमं महिषीघृतं इति कथ्यते। एवं दीपदानविधिः नानापात्रद्रव्यविधानं, तन्तुसंख्या, मन्त्रपूजनं, शुभाशुभदर्शनं, दोषफलानि, दीपनिर्माणस्य नियमाः, गुरुप्रधानता, घृतविशेषः, सर्वं नितरां श्रद्धया संप्रदत्तम्।