ते परमेश्वरस्य परात्परस्वरूपं न जानन्ति; स सर्वेश्वराय तस्मै नमामि। यः सर्वप्रमाणातीतस्वरूपः, ज्ञानसाक्षिणं तं पुनः नमामि। तस्य ऊरुभ्यां वैश्यः समुत्पन्नः, पादयोः शूद्रः जातः। तस्य मुखात् अग्निश्चेन्द्रश्च समुत्पन्नौ, प्राणतः वायुः जातः। षडङ्गसम्पन्नाय तुभ्यं पुनः पुनः नमः। त्वं अग्निः, निरृतिः, वरुणः, सूर्यश्च साक्षात्। पर्वताः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नद्यः, पृथिवी, समुद्राश्च—एते सर्वे तव रूपमेव। हे देव, सर्वरूपात्मकः त्वमेव; अतः सदा तुभ्यं नमः स्यात्। जनार्दन! दैत्यपीडितान् मम पुत्रान् रक्षस्व। सा तु समाहिताञ्जलिः, हर्षाश्रुपरिप्लुतस्तनयुगला, इदं वाक्यमुवाच। स्वर्गवासिनां मम पुत्राणां निष्कलङ्कं श्रियम् ददातु। हे श्रीपतिं, किं त्वया अज्ञातम्? किं मां परीक्षसे भगवन्? देवानां नाथ, अहं पुत्रहीना दैत्यैः पीडिता। देवानां नाथ, तान् हत्वा मम पुत्रेभ्यः श्रियं ददातु। तदा तां देवमातरं प्रसादयन् प्राज्ञः सन्मार्गवाक्यं प्राह। हे देवि, पुत्रेषु स्नेहः प्रतिद्वन्द्विषु दुर्लभः। तेषां परमश्रीः पुत्राश्च कदापि न क्षीयन्ते। स पुत्रेषु शोकं न अनुभवति; एष धर्मः सनातनः। स सर्वकारणं, सर्वेश्वरः, अनन्तकोटिब्रह्माण्डकोशः। अहं कथं त्वां धारयामि, भगवन्? कथं त्वां पुरुषोत्तमं धारयामि, देव? कथं तं दिव्यं जनानां मध्ये जन्मार्हं मोचयामि, भगवन्? तथा, भगवन्, तव कर्म को वेत्ति? अहं त्वामेव चिन्तयामि, देव; यथेष्टं कुरु। तदा देवमाता निर्भयत्वं दत्त्वा इदं वचनमुवाच। तथापि, शुभे, शृणु—गुह्यतरं रहस्यं वक्ष्यामि। ये नित्यं अमत्सराः, अमायिनश्च, ते मां सदा धारयन्ति। ये मम कथाश्रवणरता, ते मां सदा धारयन्ति। ये स्त्रियः मदगर्वं त्यक्त्वा वर्तन्ते, ते अपि मां सदा धारयन्ति। ये परहिताय कर्म कुर्वन्ति, ते मां सदा धारयन्ति। ये लोकरक्षणरताः, ते मां सदा धारयन्ति। ये परस्त्रीषु अनासक्ता, ते मां सदा धारयन्ति। ये गोरक्षणनिरता, ते मां सदा धारयन्ति। ये अन्नोदकप्रदाता, ते मां सदा धारयन्ति। तव पुत्रपदं प्राप्य अहं तव कामं पूरयिष्यामि। इति उक्त्वा सा कण्ठमालां दत्त्वा, निर्भयत्वं च दत्त्वा, अन्तर्धाय ततः। लक्ष्मीवल्लभं प्रणम्य सा स्वं धाम पुनरगच्छत्। कालेन सापि पुत्रं जनयामास, यं सर्वलोकसम्मानितम्। स अमृतकलशं चोदनां च धारयन्, वामन इति प्रसिद्धः। सर्वाभरणभूषितः, पीताम्बरधारी, स एव हरिः आसीत्।