एते त्रयोदश द्रव्याणि निर्दिष्टानि—गोमयः, मृत्तिका, मौद्रिकं, मृगमदः, दधि, दुग्धं, नवनीतम्, घृतं च। एतेषां किञ्चिद् दुर्लभं चेत्, महिषमयः विकल्पः स्मृतः। बालकादीनां रक्षार्थं, चौरादिभयापनोदनाय च, भूमिस्पृष्टं न ग्राह्यं, पात्रे स्थापनीयमपि भूम्यधिकृत्य। तत्र गोपीचन्दनं, हरितालं, गौरिकं च योजयेत्। गोपिचन्दनेन चतुरश्रमन्दिरं निर्मीय, तत्र धीरः बीजाक्षरं कोपपुच्छं च मनसा लिखेत्। शालवृक्षरसेन शतदलपद्मसदृशं धूपं निर्माय, श्रेयान् साधकः दधितण्डुलं नैवेद्यं निवेदयेत्। एवं कृत्वा, नष्टा अपि महिषा गावश्च लभ्यन्ते। चौरसर्पादिदुष्टभयानिवारणाय, पूर्वद्वारे गजं स्थापयेत्, दक्षिणद्वारे महिषं च। अनुक्रमेण, खड्गः, कृतिका, दण्डः, गदा च सम्यक् स्थाप्याः, डमरुधारिणीं विस्फारितनेत्रां स्त्रीं च तत्र स्थापयेत्। मालतीपुष्पैः पूजयित्वा, विशुद्धधूपं निवेदयेत्। दीपस्य दिव्यप्रभया भूषितस्य पुरतः शास्त्रपाठः कार्यः। शनिवासरे श्रद्धया विधिं आरब्धव्यम्। ततः मध्ये ताडपत्रं मनोज्ञं किंचित् विकटं चित्रयेत्। वामहस्तेन ताडपत्रस्य अग्रं स्पृशेत्, दक्षिणेन ज्ञानमुद्रां धारयेत्। चतुरश्रम् आकृतिं कृत्वा, मध्ये चित्रं लिखेत्। उपलब्धतो जलादिभिः स्नानं, गन्धान्, अन्यानि च अर्घ्याणि दद्यात्। द्विकिलकपाठः प्रतिदिनं एवं कार्यः। राजगृहे श्यामशिलाखण्डेन तद् लिखेत्। त्रैविध्यसमृद्धिं युतं, पृष्ठयुग्मेन संयुतं हनुमन्तं अंकयेत्। जटामांसीधूपं, तैलघृतसिक्तदीपं च योजयेत्। हरिं ध्यानयन्, दक्षिणहस्तेन रोटिकां भुञ्जीत। स भ्रुकुटिं कुटिलयन्, गर्जन्, भीषणः, रिपून् दारयन् स्थितः। एवं विधिना कर्म कृत्वा, शत्रुसैन्यं नाशयति। अनेकेषु प्रयोगेषु संक्षेपेण मया कीर्तितम्। तस्मै त्रिषु लोकेषु किञ्चिदपि दुर्लभं नास्ति। अशिष्याय, निन्दकाय, अयुक्ताय च न कदापि शिक्षयेत्। किं बहुना? कपिस्वामी सर्वं सम्पादयति। 'तार नमो हनुमते' इति मन्त्रं जप्त्वा, त्रिणाभ्यः सञ्चालयेत्। ततः आत्मस्वरूपं विज्ञाय, तदनन्तरं द्वयं प्रकाशयेत्। अत्र वसिष्ठः ऋषिः, अनुष्टुप् छन्दः, देवताः पुनः प्रार्थनीयाः। मन्त्राक्षरैः षडङ्गानि स्थाप्य, कपिस्वामिनं ध्यानयेत्। कदलीवनमध्ये, समाधिसंयुक्तचित्तः उपविशत्। एवं ध्यानं कृत्वा, मन्त्रं लक्षं जप्त्वा, दशांशं तिलहोमं दद्यात्। एषः जपः कामविकारं निःसंशयं विनाशयति।