स धर्मभक्तप्रेमलुञ्छितहृदयः, शुभस्वरूपधारी भगवाँस्तस्मै नमस्करोमि, यः सर्वसिद्ध्युपलब्धये आद्यः प्रभुः। स एव विश्वस्य कारणं, संयुक्तः मायावान् च, तस्मै नमः। यस्य विश्वरूपः स्वरूपं, यः तस्य कारणं, सर्वैः पूज्यते, तं पुनर्नमामि। ये तं प्राप्य परमां सिद्धिम् अवाप्नुवन्, पद्मनाभं पुनर्नमामि। भक्तेषु परमसन्निकृष्टं, भक्तजनसङ्गिनं तं पुनः प्रणमामि। स एव स्वस्य सङ्गमं करोति, स च सङ्गरहितः प्रभुः, तस्मै नमः। यज्ञफलप्रदातारं, यज्ञकर्मप्रबोधकम्, तं प्रणमामि। स एव परमं पदं, सर्वलोकसाक्षिणं, सृष्ट्यादौ प्रकटितं, तं नमामि। स एव जगतः नेता, विश्वगुरुः, तं एव नमस्करोमि। न हि केचित् तस्य परं स्वरूपं जानन्ति; स सर्वेश्वरः, तस्मै नमः। योऽसौ प्रमाणातीतस्वरूपः, ज्ञानस्य साक्षी, तस्मै नमः। तस्य ऊरुभ्यां वैश्यः, पादयोः शूद्रः जातः। मुखात् अग्निः इन्द्रश्च, श्वासात् वायुः उत्पन्नः। पुनः पुनः, षडङ्गसम्पन्नाय तुभ्यं नमः। त्वमेव अग्निः, निरृतिः, वरुणः, सूर्यश्च। पर्वतानि, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नद्यः, पृथिवी, समुद्राः च—हे भगवन्! एतानि सर्वरूपाणि तव एव रूपाणि; अतः सदा नमः ते। हे जनार्दन! दैत्यैः पीड्यमानान् पुत्रान् मे रक्ष। सा देवी अञ्जलिं कृत्वा, हर्षबाष्पैः स्तनयुगलं सिक्तवती, इत्येवमुवाच। हे भगवन्! स्वर्गवासिनां पुत्राणां मम अक्षय्यं श्रियम् अनुगृहाण। हे श्रीनिवास! किम् अविदितं तव? किं मां परिक्षसि, प्रभो? हे देवेश! अहं पुत्रहीना, दैत्यैः पीडिता। हे देवेश! तान् हत्वा, पुत्रेभ्यः श्रियं प्रयच्छ। तदा बुद्धिमान् भगवाञ्छ्रद्धया देवमातरं प्रहृष्टया वाचा उवाच—“देवि! प्रतिद्वन्दिनां मध्ये पुत्रेषु स्नेहः दुर्लभः। तेषां परमा श्रीः अपि, अपत्यं च, कदापि न क्षीयते। सः पुत्रेषु शोकं न अनुभवति; एष धर्मः सनातनः। सः सर्वस्य कारणं, सर्वेश्वरः, असंख्यविश्वकूपरन्ध्रः। कथं हि अहं, हे देवदेव, त्वां धारयामि, प्रभो? कथं वा, हे पुरुषोत्तम, त्वां धारयामि? कथं स दिव्यः, हे भगवन्, मर्त्येषु जन्मयोग्यः विमुच्यते? तथैव, कः तव कर्माणि जानाति, हे विश्वेश्वर? अहम् केवलं त्वामेव चिन्तयामि, भगवन्; यथेष्टं कुरु। एवं भयमपाकृत्य, देवमाता इदं वचनमुवाच। तथापि, शुभे! शृणु, गुह्यतरं रहस्यं वक्ष्यामि। ये सर्वदा असूयारहिताः, मायारहिताः, ते मां वहन्ति। ये मम कथाश्रवणरता, ते अपि मां वहन्ति। ये स्त्रियः, अहङ्कारं परित्यज्य, ते अपि मां वहन्ति। यः परहिताय प्रवृत्तः, स मां सदा वहति।