स तर्हि तेन तुष्टः सन् तस्य श्रेष्ठस्य साधकस्य पुरतः साक्षात् प्रादुरभवत्। तेन साधकेन वरलाभं प्राप्य स्वस्य सुखं भोगाय यथेष्टं सम्पद्यते। एष रहस्यो हि प्रकाशितः, यं देवानामपि प्राप्यं दुरलभम्। ततः खं चन्द्रमण्डलं च सन्दर्श्य वायुपुत्रं ध्यानं कर्तव्यं। यथापूर्वं ऋषयश्चान्ये च, षडङ्गानि च पूर्ववत्स्मृतानि। रावणं शीघ्रं धावन्तं विजिगीषुमवलोक्य, गुरौ कोपं जनयित्वा महद्गिरिं गृह्णीयात्। सर्वं विश्वं प्रकाशित्य स भयंकररूपमधत्त। यथापूर्वं मन्त्रस्य नियमेण पूजनं विधीयते। अस्य उत्तममन्त्रस्य रहस्यकर्मापि यथोक्तमेव। ब्राह्ममुहूर्ते उत्थाय नित्यकर्म कृत्वा शुचित्वेन कायं धारयेत्। ततो मूलमन्त्रं जपित्वा सूर्यसंख्यया प्रक्षिप्तव्यं। पर्वते वा वने वा पूर्वं भूमिप्रवेशनं विधाय, तेनैव विधिना प्राणायामं कृत्वा रेचकं चाचरेत्। पूर्वोक्तविधिना ध्यानं कृत्वा कपिपतिं पूजयेत्। सप्तमे दिने महापूजा विधेयाऽस्ति। महद्भयं समर्प्य तृतीयांश एव शेषः स्यात्। कपिपतिः साधकस्य कामवरं ददाति। स तं तत्क्षणमेव प्राप्नोति, नात्र संशयः, नूनं नूनम्। द्वयं वातयोः आह्वयित्वा ‘हनुमान्’ इति त्वरितं याचितव्ये प्रयुञ्जीत। पश्चात् ‘धग्धग्’ इति उच्चार्य दीर्घायुष्यमुत्तमपदं च याचेत्। पूर्वोक्ताः ऋषयश्च हरिश्च प्लीहाघ्नाः स्मृताः। नागवल्लीपत्रं स्थाप्योपरि संवेष्टव्यं। तदूर्ध्वे वंशकाण्डं स्थाप्य कपिस्मरणं कुर्यात्। बदरीसम्भूतं वस्तु सप्तवारं मन्त्रेण संस्क्रियेत्। सप्तवारं कृतं प्लीहाघः निश्चितं विनश्यति। कस्यचित् शृङ्खलां भित्त्वा द्वयं उच्चारयेत्। अस्य देवता प्रभुः, ऋषिः मुनिः, छन्दः अनुष्टुप्, पुनः देवता। बीजं ‘हं’, शक्तिः ‘ठ’ द्विवारं, विनियोगः बन्धमोचनाय। वामे पर्वतः, रिपुघ्नः, शुद्धश्चान्यः शिखरः। एवं ध्यानं कृत्वा आम्रपत्राङ्कुरैः लक्षस्य दशमांशं जपेत्। महाकारागारे बद्धः पुरुषः दशसहस्रवारं जपेत्। अधुना शुभं बन्धमोचनं यन्त्रं वक्ष्यामि। षड्रुतेषु हनुमत्पादचिह्नं दृढं लिखेत्। गौरोचनया कुम्कुमेन च उत्तमं यन्त्रं रचयेत्। लिखित्वा तद्यन्त्रं मृत्तिकायां स्थापयेत्। एवं कृतं मन्त्री महाकारागारात् विमुच्यते। शशकं वा मकरं वा जलेन सिञ्चयित्वा मोचयेत् मोचयेत्। दक्षिणहस्ते मन्त्रं लिखित्वा, वामहस्तात्—। त्रिषप्ताहे बद्धो मुच्यते, नात्र किञ्चिद् संशयः।