सुमनसां अष्टमुष्टीन् समर्प्य, सीतया सहितं रामं ध्यानयन् साधकः पूजां आरभते। चन्दनलेपनं दण्डं गृहीत्वा, तेन तस्य रूपं चित्रयेत्। मूलमन्त्रेण रूपं कल्पयित्वा, तं ध्यानयन्, पाद्याद्युपचारैः सम्पूजनं कुर्यात्। तस्य षडङ्गानि सूत्रेषु च पत्रेषु च पूजयेत्। पत्रेषु जाम्बवन्तं कुमुदं च तन्त्रनाथं च पूजयेत्। एवं मन्त्रसिद्धौ मन्त्रिणा स्वाभीष्टं कार्यं स्वान्तरे साधयितव्यम्। श्रेष्ठः साधकः भूमिं अधिकार्य तदनन्तरं तदसाधयेत्। न्यासध्यानपूर्वकं दिशाबन्धादिकं कृत्वा, लक्षजपं दिवसे सम्पाद्य, महापूजां विधायेत्। साक्षात्कारस्य पर्यन्तं दिवा च निशि च जपं कुर्यात्। तदा तुष्टः स भगवान् श्रेष्ठसाधकस्य पुरतः प्रकटते। वरं लब्ध्वा स श्रेष्ठसाधकः स्वार्थसुखं भुञ्जीत। एष रहस्यं प्रकटितं, देवैरपि दुर्लभं हि। अनन्तरं, आकाशचन्द्रमसा सह वातात्मजं ध्यानयेत्। यथापूर्वं ऋष्यादीन् षडङ्गानि च पूजयेत्। रावणं शीघ्रं विजिगीषुं धावन्तं दृष्ट्वा, गुरौ क्रोधं जनयित्वा महागिरिं गृह्णीयात्। तदनन्तरं विश्वे घोषयित्वा, भीषणं रूपं धारयति। यथापूर्वं मन्त्रविधिना पूजां कुर्यात्। अस्य उत्तममन्त्रस्य रहस्यमपि एवं निर्दिष्टम्। ब्राह्ममूहूर्ते समुत्थाय, नित्यकर्म कृत्वा, शुद्धशरीरः सन्, मूलमन्त्रं जप्त्वा, सूर्यसङ्ख्यया प्रक्षालनं कुर्यात्। पर्वते वा वने वा, भूम्यधिकारं पूर्वं विधायेत्। तेनैव विधिना प्राणान् नियम्य रेचं कुर्यात्। यथोक्तविधिना ध्यानं कृत्वा, वानराधिपं पूजयेत्। सप्तमे दिने महापूजां विधायेत्। महाभयं समर्प्य, तृतीयं शेषं नूनं भवति। वानरनाथः साधकस्याभीष्टं वरं ददाति। तत्क्षणमेव स तत् प्राप्नोति, न संशयः। त्वरिताभीष्टार्थं 'हनुमान्' इति वातयुगलं आवाहयेत्। अन्ते 'धग् धग्' इति उक्त्वा, दीर्घायुष्यम् परं पदं च याचेयात्। पूर्वोक्तः ऋषिः हरिश्च, त एव प्लीहामयान् नाशयन्ति। नागवल्लीपत्रं स्थापयित्वा उपरि छादयेत्। तस्योपरि वेणुच्छिद्रं स्थापयित्वा वानरं स्मरेत्। बदरीसम्भूतं तद् मन्त्रेण सप्तवारं संस्कुर्यात्। सप्तकृत्वः कृत्वा, प्लीहामयः नूनं विनश्यति। कस्यचित् शृङ्खलां भित्त्वा, युगलं उच्चारयेत्। अस्य देवता स्वामी, ऋषिः मुनिः, छन्दः अनुष्टुप्, पुनः देवता। 'हं' बीजं, 'ठ' द्विवारं शक्तिः, बन्धमोचनार्थं विनियोगः। वामे पर्वतः, शत्रुविनाशकः, शुद्धः, अपरः शिखरः इति। एवं मन्त्रविधिना, श्रद्धया, शुद्धभावेन, साधकः सम्पूर्णं यशः, स्वाभीष्टं च प्राप्नोति।