तत्रैव सर्वमङ्गलानि सन्ति; स एव पुण्यः स्थलः, स एव तपोवनं। तत्र, स्तोत्रैः वा हविभिः वा, ध्यानस्य किं वाच्यं? तत्र अदिति विष्णोः चक्रेण न दग्धा न विनष्टा। तस्याः समीपे शङ्खचक्रगदाधरः प्रकटितः। स भगवान् पवित्रहस्तेन अदितिं स्पृशन् कश्यपप्रियाम सम्बोधितवान्। ‘‘त्वं दीर्घकालं श्रान्ता; शुभं ते, निःसंशयं सिद्ध्यसि। मा विषीद, शुभं ते भविष्यति।’’ अदितिः तं सर्वलोकानन्ददायकं नमस्कृत्वा स्तुतवती। गुणविशेषैः—सत्त्वादिभिः—स जगतां प्रवृत्तिकारणम्। एकरूपं, निर्गुणं, गुणस्वरूपं तं। भक्तवत्सलम्, शुभस्वरूपं तं। आदिपुरुषं तं, स्वार्थसिद्धये नमस्कृतवती। जगत्कारणं, योगिनं, मायिनं तं नमस्कृतवती। विश्वरूपं, विश्वकारणं, सर्वैः पूजितं तं प्रणमामि। ते परमसिद्धिम् प्राप्ताः; पद्मनाभं तं नमस्कृतवती। भक्तसन्निकर्षपरम्, भक्तसंयुक्तं तं नमस्कृतवती। स एव स्वसंगं करोति; संगवर्जितं तं प्रणमामि। यज्ञफलदायकं, यज्ञप्रबोधकं तं नमस्कृतवती। परमधामं, सर्वलोकसाक्षिणं, सृष्ट्यादौ प्रकटितं तं नमस्कृतवती। लोकनायकं, विश्वगुरुं तं नमस्कृतवती। ते परमस्वरूपं न जानन्ति; सर्वेश्वरं तं नमस्कृतवती। तत्त्वतः अनिर्वचनीयम्, ज्ञानसाक्षिणं तं प्रणमामि। तस्य उरूभ्यां वैश्यः उत्पन्नः; पादाभ्यां शूद्रः जातः। मुखात् अग्निः इन्द्रः च; श्वासात् वायुः उत्पन्नः। पुनः पुनः षडङ्गयुक्तं त्वां नमस्कृतवती। त्वं अग्निः, निरृति, वरुणः, सूर्यः च। पर्वताः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नद्यः, पृथ्वी, समुद्राः—सर्वं तव रूपम्। हे देव, सर्वरूपं तव रूपम्; तस्मात् सदा नमः। हे जनार्दन, दैत्यपीडितान् पुत्रान् रक्ष। सा अञ्जलिं कृत्वा, हर्षाश्रुपरिप्लुतस्तनयुग्मा, प्राह। ‘‘स्वर्गवासिनां पुत्राणां निष्कलङ्कं ऐश्वर्यं दत्तुम्। हे श्रीनाथ, तव किं अज्ञातम्? मा माम् परिक्षासि, हे स्वामिन्। हे देवाधिदेव, अहं पुत्रहीना, दैत्यैः पीडिता। दैत्यान् हत्वा, पुत्राणां ऐश्वर्यं दत्तुम्।’’ तदा बुद्धिमान् भगवन् देवमातरं प्रसन्नः सम्मान्य प्राह। ‘‘देवि, पुत्रेषु स्नेहः प्रतिद्वन्द्विषु दुर्लभः। तेषां परमं ऐश्वर्यं, पुत्राः च कदापि न क्षीयन्ति। पुत्रेषु दुःखम् न अनुभवति; एषा सनातनधर्मः। स सर्वस्य कारणम्, सर्वेश्वरः, असंख्यविश्वपोरुषः। कथं, हे श्रीनाथ, त्वां धारयामि, हे स्वामिन्?’’ एवं तत्र पुण्यस्थले अदितिः भगवतः दर्शनं प्राप्तवती, तं स्तुतवती, पुत्राणां रक्षां याचितवती, च भगवद्वचनं श्रुत्वा सन्तुष्टा अभवत्।