विष्णोः सुदर्शनचक्रेण, दैत्यानां विनाशकेन, स्वजनानां दयालुना, अदिति सम्यक् रक्षिता आसीत्। तस्याः समीपे वह्निः उत्पन्नः सन्, अदितिं न स्पृशन्, तान् क्षणमात्रेण दग्धवान्। ऋषयः सदा परोपदेशे प्रवृत्ताः सन्ति; तेषां हानिकर्ता कः समर्थः, ये हरौ ध्यानपरायणाः सन्ति? देवाः, सिद्धाः, महर्षयश्च सदा उत्तमेषु वर्तन्ते। किं पुनः, येषां चेतांसि हरिनामस्मरणे लीनानि, तेषां का चिन्ता? यत्र हरिः निवसति, तत्रैव लक्ष्मीः सर्वदेवताश्च सन्ति। न तत्र राजानः, न चौराः, न व्याधयः; न तत्र यक्षराक्षसाः भक्तं विघ्नयन्ति। यत्र सः तिष्ठति, तत्रैव सर्वतीर्थानि, सर्वदेवताश्च; तत्रैव सर्वमङ्गलानि, तदेव तीर्थं, तदेव तपोवनम्। स्तोत्रैः वा होमैः वा, किं पुनः ध्यानस्य वक्तव्यम्? अदितिः विष्णोः चक्रेण न दग्धा, न विनष्टा। तस्याः समीपे शङ्खचक्रगदाधरः भगवान् प्रकटितः। सः पवित्रहस्तेन तां स्पृशन्, कश्यपपत्नीं स्नेहेन उवाच—"दीर्घकालं खिन्ना असि; शुभमस्तु ते, निःसंशयं सिद्धिं प्राप्स्यसि। मा भैषीः, शुभं ते भविष्यति।" सा अदितिः, सर्वलोकानां सुखदं तं, प्रणम्य स्तुत्वा, इत्युवाच—"सत्त्वादिगुणविशेषेण लोकक्रियाकारकः स त्वमेव। एकरूपः, निर्गुणः, गुणमयः, भक्तवत्सलः, शुभस्वरूपः च। आद्यं त्वां नमामि, स्वार्थसिद्धये। जगत्कारणं योगिनां योगमायिनं च त्वां नमामि। विश्वरूपं, विश्वहेतुम्, सर्वैः पूज्यं त्वां नमामि। ये परमसिद्धिं प्राप्तवन्तः, पद्मनाभं नमामि। भक्तेषु परमसन्निकृष्टं, भक्तसङ्गिनं त्वां नमामि। स्वयं सङ्गं कुरुषे, असङ्गिनं त्वां नमामि। यज्ञफलप्रदातारं, यज्ञचेष्टाप्रबोधकं त्वां नमामि। परं धाम, सर्वलोकसाक्षिणं, सृष्ट्यादौ प्रकटितं त्वां नमामि। लोकनाथं, विश्वगुरुं, त्वां नमामि। तव परं स्वरूपं न जानन्ति; सर्वेश्वरं त्वां नमामि। प्रमाणातीतं तत्त्वं, ज्ञानसाक्षिणं त्वां नमामि। तव ऊरुभ्यां वैश्यः, पादाभ्यां शूद्रः जातः। मुखात् अग्निः, इन्द्रः च; प्राणेभ्यः वायुः जातः। षडङ्गसम्पन्नं त्वां पुनः पुनः नमामि। त्वमेव अग्निः, निरृतिः, वरुणः, सूर्यश्च। पर्वताः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नद्यः, पृथिवी, समुद्राः च— हे देव, सर्वरूपं तव रूपमेव; तस्मात् सदा नमः ते।" "जनार्दन, मम दैत्यक्लिष्टान् पुत्रान् पालय" इति सा अञ्जलिं कृत्वा, हर्षाश्रुनिर्दग्धस्तनयुगला, तं देवमुवाच।