महानुभावः कथां श्रृणु। असममूर्तिधारिणः शस्त्रं ह्रैं इति निर्दिष्टम्, ततः ध्रुवा स्मृतिः क्रियते। षटाङ्गविधिना रूपधारिणं न्यस्य, पश्चात् फट् इति उच्चार्यते। त्रैविध्येन ताराख्यं कवचं, संकरं वं चामुकशिरश्च निर्दिष्टानि। ततो महात्मन्, द्वे द्वन्द्वे सम्यग् दर्शनीयौ। उत्तरदिशि द्वौ पञ्चबाणबीजानि जपनीयौ। नृसिंहस्य अन्ते कालात्मने स्वाहा जप्यं, ततः पुनः ध्रुवा। मायातारमन्त्रः सहस्राक्षरसमः कथ्यते। श्रीलक्ष्मीः नृहरिबीजं, क्षैं शक्तिरग्निप्रियासंज्ञिता। क्षेत्रं परमात्मा, सर्वतो न्यासः कार्यः। नृसिंहान्ते मन्त्रः उच्चार्यते—वह्निजायास्त्रायफट् इति। सहस्रान्ते तारा क्षां च, क्षराक्षरात् विस्तारिते। मारा क्षीं महाकायं, ज्योतिषः अन्ते विकरं जपेत्। तारा क्षूं च दाहाय, दृष्टिप्रसादान्ते केशान्ते च। नखस्पर्शेन, देवसिंह, हरये नमः इति समर्पणम्। एतेन शिखा निरूपिता, कवचं ततः परं। कवचस्य समाप्तिः—स्वाहा इति, उद्यत नृसिंहे। अयं नेत्रमन्त्रः, अग्निप्रियः, प्रियान्तसमाप्तः। सहस्रान्ते युद्धाय, नृसिंहाग्निसुन्दर्यौ—सहस्रसूर्यसमप्रभे, त्रिनेत्रे, भयानकाभरणविभूषिते—एवं ध्यानं कृत्वा, मन्त्रं सहस्रवारं जपेत्, जलोपस्पर्शनं च कर्तव्यम्। पूर्वोक्ते वैष्णवपीठे, संकल्पपूर्वकं मूर्तिप्रतिष्ठा कार्या। चक्रशङ्खपाशाङ्कुशवज्राणि च न्यस्यन्ते। ततो लोकनाथादीन् वज्रधारिणश्च पूजयेत्। मन्त्रेण भस्मनिषेकं कृत्वा, ग्रहपीडितं लेपयेत्। अनेनैव विधिना यक्षराक्षसकिन्नराः अपि बाध्यन्ते। सर्वमन्त्रप्रयोगाः अपि अशक्ताः भवन्ति। शुभदिने घटे सर्वतोभद्रवृत्ते स्थाप्यं। एनलेपितः सर्वदुःखानि निश्चितं तरेत्। मन्त्रपदान्ते—तन्नो नृसिंहः प्रचोदयात् इति वदेत्। केवलं स्मरणेन सर्वपापक्षयः स्यात्। वसुधारायाः मन्त्रः—स्वाहा इत्यन्तः, महाबलाय समर्पितः। बीजं तारा, शक्तिः अग्निजाया कथिता। षडङ्गानि अक्षरैः निर्माय, शिरसि, ललाटे, नेत्रयोः च न्यासः। पृष्ठे, हृदि, उदरे, नाभौ, गुह्ये, पुनः उरस्यपि। अष्टादशाङ्गानि मन्त्रात् उत्पाद्य, देवतायाः ध्यानं कुर्यात्। विमुक्तकेश्या, तेजस्विन्या, शुद्धजलपूर्णकुम्भधारिण्या। मन्त्रं त्रिलक्षं जपेत्, दशांशं घृतेन होमयेत्। पूर्वोक्ते चन्द्रमण्डलान्ते आसने पूजनं विधीयते। षडङ्गानि सूत्रेषु, पत्रेषु च दिशांमुखे पूजयेत्। कोणपत्रेषु शान्तिं, समृद्धिं, सरस्वतीं, मुदं च पूजयेत्। एवं मन्त्रविधानस्य, न्यासस्य, ध्यानस्य, पूजनस्य च विधानं पुराणे निर्दिष्टम्।