त्रैलोक्य-मोहना इति ख्यातं, सर्वकामार्थ-सिद्धिदं च तत्। तस्य एकाग्र्येण विजयं प्राप्नोति—सत्यं, सत्यं, न संशयः। तत्र अष्टार spokesयुक्तं यंत्रं, समं, मध्ये नाभिसंयुक्तं, लिखितव्यं। तस्य केंद्रे एकाक्षरं नारसिंहं, साध्य-वस्तु सहितं स्थापनीयम्। तत् यंत्रं सुवर्ण-रजत-ताम्र-पित्तलैः क्रमशः बुद्धिमान् संवेष्टयेत्। तत् उत्तमं यंत्रं ग्रीवा-बाहु-शिखायां धारयेत्। तं धारयन्तं दुष्टाः, भूताः, सर्पाः, राक्षसाः न बाधन्ति। अथ अन्यं यंत्रं प्रवक्ष्यामि, सर्ववशिकरं। तं दृढं द्वादश भागैः प्रमाणात् लिखेयम्। तत् चक्रं कालान्तकं इति प्रसिद्धं, देवेषु सुखदं। केवलं तं धारयन् सर्वत्र विजयी भवति। बीजं—हृदि स्थितः भगवान् ‘ङेṃतो’—नारसिंहस्य परमं। ‘सर्वादि-विनाशक-दैत्य-नाशक-प्रभु-सर्वभूताधिप’ इति रक्षस्व। नामान्ते द्वि ‘द’ द्वि ‘प’ उच्चारणीयम्। ‘ज्वालामाली’ इति परमं मन्त्रं षट्-अष्टाक्षरयुक्तं कथितम्। तस्य पङ्क्तिषु, अष्टादशाक्षराणि, रुद्र-संख्यायाः समम्। पूर्वरूपेण ज्वालाभूषितं नृहरिं स्मरेत्। स मन्त्रः रुद्रकृत-अपस्मार-भूतादि-व्याधीन् विनाशयति। षडक्षरः महा-मन्त्रः सर्वकामफलदः। षडङ्गानि बीजाक्षरेण, प्रत्येकं षड् दीर्घस्वरेण विस्तारयेत्। तस्य सिद्धेन मन्त्रेण सर्वसिद्धिः साध्यते जनैः। ऋषिः प्रजापतिः, छन्दः अनुष्टुभ्, देवताः लक्ष्मी-नारसिंहौ। पंचाङ्ग-संस्थापनं कृत्वा आत्मरक्षा कार्यम्। ओंकारं हृदि स्थापयेत्, ततः ‘शिवार्य’ च ‘महाशरभाय’ च। अथवा राम-मन्त्रान्ते परमं द्वि ‘क्ष’ उच्चारितव्यम्। केशवः पदयोः रक्षतु, नारायणः जङ्घयोः। विष्णुः नाभिं, मधुसूदनः उदरं रक्षतु। श्रीधरः कण्ठं, हृषीकेशः मुखं रक्षतु। एवं अङ्गेषु संस्थाप्य, जपकाले साधकः पठेत्। ततः प्रयत्नेन पुनः न्यासं कुर्यात्, एकाग्रचित्तेन ध्यानं च। पृष्ठतः नारायणः शङ्खधारी, वर्षघन-सन्निभः। दक्षिणे गोविन्दः धनुर्धारी, शशिसदृशः, महाकायः। आग्नेय्यां अमरविन्दाक्षः गदाधारी, मधुसूदनः च। वायव्ये माधवः वज्रधारी, नवसूर्य-सन्निभः। उपरि हृषीकेशः विद्युत्सदृशः, गदाधारी। सर्वास्त्रधारी, सर्वशक्तिमान्, सर्वादिरूपः, सर्वदिशांमुखः। स ज्वालामाल्ययुक्तः, अद्भुतः हरिः, मम शरीरं बहिरन्तरं रक्षतु। प्रविष्टः अहं कदाचित् किमपि भयम् न अनुभवामि। एवं नारसिंह-मन्त्रसमूहेषु विधिः निर्दिष्टः। जयस्ते, पद्मनयन! नमस्ते, जगत्कर्तः!