सुगोरकः, सुहनुः, विश्वकश्च राक्षसानां नाशकः, मेघवर्णः, कुभगकर्णः, कृतान्तः, तथा प्रचण्डतेजसः अन्ये च, विघ्नक्षमः, महासेनश्च, द्वात्रिंशत् सिंहाश्चोक्ताः। एतैः सर्वैः मन्त्रसिद्ध्या साधकः सर्वाभीष्टसिद्धिं लभते। तत्र विष्णुः दीप्तिमान्, भृगुपतिः, आपः, पद्मासनः, गदाधरः, सागरसमः नृसिंहः, उग्ररूपः, शुभरूपश्च, एष एकविंशत्यक्षरमन्त्रः नृहर्याः राज्यप्रदः परिज्ञायते। तत्र देवता नृहरिः सर्वकामफलप्रदः। चतुर्वेदैः षड्वसुभिः युगस्य षडक्षरैः च, मुखबाहुपादाग्रेषु, संधिषु, नाभौ, हृदि च, प्रणवेन सन्धाय अक्षराणि न्यस्येत् साधकश्रेष्ठः। अङ्गुलिषु च पादाङ्गुलिषु च, अङ्गुष्ठादारभ्य, प्रत्येकसन्धौ पृथक्कृत्वा, मूलाग्रयोः च, शिरसि, ललाटे, भ्रूमध्ये, नेत्रयोः, कर्णयोः, कण्ठे, नासायाम्, उभयोर् बाह्वोः, उभयतः काये, नाभिप्रदेशे, गुल्फयोः, अङ्गुलिषु, सर्वसन्धिषु, रोमकूपेषु, पादे, गुल्फे, जानुनि, ऊरुषु, नाभौ, हृदि, कर्णयोः, वक्त्रे, नासापुटयोः, नेत्रयोः, शिरसि, तथा वक्त्रे, हृदि, नाभौ, पादयोः, सर्वाङ्गेषु न्यस्येत्। उग्राद्याः शब्दाः—“मृत्युमृत्युः नमामि”—इत्यादीनि हृदि, नाभौ, कटौ, पादान्ते च नवस्थलेषु न्यस्येत्। नृसिंहादीनि नामानि पूर्ववत् न्यस्येत् प्राज्ञः। पृथक्कृतमन्त्राक्षराणि क्रमशः स्वस्थानानि न्यस्येत्। हृदयाद् भ्रूयुग्मपर्यन्तं, त्रिषु लोचनेषु, शिरसि च नामानि न्यस्येत्, एष हर्युपन्यासः इति कथ्यते। एवं न्यासकर्म कृत्वा, हृदि नृहरिं ध्यायेत्। तत्र दैत्यानामधिपः नखाग्रविभिन्नः, ज्वालामालया भूषितः दृश्यते। नृसिंहः भूमौ, जले, नभसि वा सर्वदा नः पातु। मध्यजानेन ककुदं च वक्षःस्थलं च स्थापयित्वा, विवृतास्यं जिह्वया च लिलिहानं ध्यायेत्। वामहस्तस्य कनिष्ठिकामनामिकामध्यमाङ्गुलीः अङ्गुष्ठेन बद्ध्वा, तद्वत् उभयोरपि हस्तयोः कनिष्ठिके अङ्गुष्ठाभ्यां निपीड्य, हस्तौ अधःकृत्वा नाभिप्रदेशे प्रसार्य, हस्तौ ऊर्ध्वं कृत्वा मध्याङ्गुल्योर्योगं मूलदेशे कृत्वा, तर्जनीः पृष्ठे स्थाप्य, अङ्गुष्ठौ तर्जन्योरुपरि निवेश्य, एवं चक्रमुद्रां निर्माय, मध्याङ्गुल्योर्योगेन तर्जनीयुतां चक्रमुद्रां स्थापयेत्। एषा नृसिंहस्य मुद्रा सर्वमन्त्रेषु प्रामाणिकी। ततो हविषा हव्यं जुहुयात्, पूर्वाभिमुखे आसने पूजां कुर्यात्। विषधराणि शुभाननानि च दिशासु, लोकपालान् बहिः स्थापयेत्। शान्तिकर्मणि शान्तमूर्तिं, उग्रकर्मणि उग्रमूर्तिं स्मरेत्। तीक्ष्णनखदंष्ट्राग्रभक्षितं भूतं ध्यायेत्।