साधकः मूलमन्त्रेण रूपं संकल्प्य तत्रैव पृथिवीं पूजयेत्। ततः दिशां पात्रेषु यथाविधि पूजां कृत्वा, कोणपात्रेषु तदनुरूपाः शक्तयः सम्यक् पूजनीयाः। अनन्तरं इन्द्रादीन्, वज्रादीन् च पूजयेत्। एवं पृथिव्यै गवां रत्नानां वसनानां च दानं समर्प्य, जगन्नाथस्य स त्रैलोक्यविमोहिनी मन्त्रः उद्घोष्यते। श्रीकण्ठरूपस्यान्ते ‘लक्ष्मी’ तथा ‘निवासि’ इत्येतयोः पाठः कार्यः। स्त्रीशब्दानां समाप्तौ ‘विदारण’ इति शब्दः उच्चार्यः। देवासुरशब्दानां अन्ते मनुजसुन्दरीशब्दं प्रयुञ्जीत। ततः ‘शोषय’ शब्दयुग्मं, अनन्तरं ‘मारय’ शब्दयुग्मं पठेत्। ततो ‘द्रावय’ शब्दद्वयं, पश्चात् ‘आकर्षय’ शब्दयुग्मं पठेत्। समृद्धिसम्बन्धिशब्दानामन्ते ‘करसर्व’ इत्यपि पठनीयम्। तदनन्तरं चक्रगदायुतं, ततः खड्गेन सह पूजयेत्। अंकुशं आहूय, पुनः ‘ताडय’ शब्दयुग्मं पठेत्। तदनन्तरं स्वसिद्धिं ध्यात्वा, मन्त्रपाठस्य अन्ते ‘फट्’ इति कवचमन्त्रं उच्चारयेत्। अत्र जैमिनिः ऋषिः, अमिता छन्दः, कामः बीजम्, रमा शक्तिः, सर्वसिद्ध्यर्थं विनियोगः इति निर्दिष्टम्। हृदयमन्त्रानन्तरं जगद्विक्षोभकशब्दं पठेत्। ‘तमस्’ शब्दस्यान्ते, मनमथाय ‘मङ्गज’ इति पठनीयम्। परमशब्दस्यान्ते, भृग्वोः कर्णद्वयेन ‘सर्व’ इति पठेत्। देवासुरशब्दान्ते पुनः ‘मनुजसुन्दरी’ इति पठेत्। ततः शस्त्रधारिणः सर्वकामिनः सम्बन्धिनि शब्दे पठनीयम्। ‘आकर्षय’ शब्दयुग्मानन्तरं ‘महाबल’ इति पठेत्। ततो ‘त्रिभुवन’ इति, पश्चात् ‘चर सर्वजनाः’ इति पठेत्। कवचान्ते नेत्रमन्त्रं पठित्वा वशंकरं कुर्यात्। त्रिभुवनाक्षरध्वन्यन्ते ‘मोहना’ इति शब्दं पठेत्। ततः सर्वस्त्रीहृदयेषु चेतः नियोजयेत्। एवं व्याप्य, प्राज्ञः जगन्नाथं स्मरेत्। तं च उदयार्ककरसदृशबाहुं, स्वधाम्ना सर्वदिक्प्रकाशमानं ध्यात्वा, दिव्यवातैः कम्प्यमानं, कम्पितपङ्कजरेणुना वासो व्याप्तं पश्येत्। मध्यभागे रत्नमण्डपमध्ये, दीप्तमणितोरणैः भूषिते, मणिमयवेदिकाभिः, व्योमशिखामण्डितछत्रे च, सः शङ्खं, पाशं, धनुः, मुषलम्, नन्दकखड्गं, गदां च पश्यति। तस्याङ्के श्रीपद्मं कामरागरञ्जितं विभाति। अर्धचन्द्राकृतैः पङ्कजैः, वा मल्लिकापुष्पैः हविर्दद्याद्। जगन्नाथपूजार्थं प्राज्ञः गायत्र्या अभिषिञ्चेत्। ‘कामं ध्यायामः, विष्णुः प्रेरयेत्’ इति पठेत्। पूर्वोक्ते वैष्णवे वेद्यां आसनं विन्यस्य, तत्र सङ्कल्पमूलकेन प्रतिमां आह्वयेत्। श्रीवत्सहृदयेन स्तनयोर् श्रीवत्सं पूजयेत्। कण्ठे वनमालां हृदयमन्त्रेण पूजयेत्।