भगवान् विष्णुः, यः प्रचोवर्णानां स्वरूपः, अस्मान् प्रेरयतु इति प्रार्थना क्रियते। हृदि तु तारा इति अक्षरं श्रीवासुदेवस्यैव समर्पितम् इति श्रूयते। स्त्रीषु च शूद्रेषु च एषा वितारा नाम्ना प्रसिद्धा, द्विजातीनां तु तारा एव परमा इति निश्चितम्। अत्र देवता श्रीवासुदेवः, बीजं मन्त्रः, शक्तिः ध्रुवा, हृदयम् अस्याधारः इति कथ्यते। शिरसि, ललाटे, नेत्रयोः, मुखे, कण्ठे, भुजयोः, पुनः च हृदि—एतेषु स्थानेषु मन्त्रस्य अक्षराणि क्रमशः स्थापनीयानि, यम् सृष्टिन्यासं विदुः। पादादारभ्य शिरःपर्यन्तं यः न्यासः, तं संहारन्यासं आहुः। बीजं, प्राणः, मनः, हृदयकमलम्, सौरमण्डलम्—एतेषु तदनन्तरं संकर्षणः, प्रद्युम्नः, अनिरुद्धश्च, एतान् क्रमशः स्मरन्ति। मूलाक्षरात् हृदयपर्यन्तं, ततः परं परमं, अन्ते च आत्मनोऽन्तरतमं हृदयं गम्यते। अत्रापि पूर्वोक्तं ध्यानं प्रवर्तते, लक्षशतसंख्या जपः मनसि कर्तव्यः। पूर्वोक्ते आसने आचार्यः मूलरूपात् देवस्य ध्यानं कुर्यात्। प्रथमं अङ्गानि पूजयित्वा, ततो वासुदेवप्रभृतीन् क्रमशः पूजयेत्। तृतीयावरणे द्वादशरूपाणि पूजायै निर्दिष्टानि। एवं पञ्चावरणैः अक्षयम् विष्णुं सम्पूज्य, चतुर्धा विभागः विष्णोः, यः पुरुषोत्तमः इति प्रसिद्धः, वर्ण्यते। श्रीकरः, हृषीकेशः, कृष्णः, चतुर्थश्चात्र निर्दिष्टः। मन्त्रः, यः अग्निप्रियः अग्निसमचन्द्रवर्णश्च, कवचाय आयुधाय च निर्दिष्टः। अत्र पुरुषोत्तमस्य नाम, बीजं शक्तिश्च स्मरणीयम्। अङ्गन्यासं कृत्वा, पुरुषोत्तमं सम्यक् ध्यानं कुर्यात्। श्रीपुरुषोत्तमं दीप्तमानं, पद्मधरं, पीताम्बरधरं स्मरेत्। मुक्ताराजिसुशोभितमण्डपे, शमोपशमसमन्विते, सूर्यतेजसा दीप्ते रक्तमाणिक्यपीठे, तत्र मन्त्रं नवलक्षवारं जप्त्वा, दशमांशयागं समर्पयेत्। एवं देवानां प्रभुं सम्पूज्य, महतीं श्रीं प्राप्नोति साधकः। अनन्तरं अन्त्यं कर्म उत्तिष्ठेत्युक्तिः, या श्रीमत्यग्निना प्रीयते। हरिः श्रीकारनामा, सर्वकामप्रदः देवता इति प्रसिद्धः। शिखा द्वैतं नाशयति, कवचं च द्विविधं विघ्नं विनाशयति। शिरसि, नेत्रयोः, कण्ठे, हृदि, नाभिदेशे च—एतेषु पुरुषसूक्तमन्त्रैः न्यासः कर्तव्यः। उभयोरपि भुजयोः ‘राजन्य’मन्त्रं स्थापयेत्। पादयोः ‘पद्भ्यां शूद्रो अजायत’ इति मन्त्रं स्थापयेत्। एवं न्यासविधिं कृत्वा, पूर्ववर्णिते मण्डपे ध्यानं कुर्यात्। पूर्वोक्तरूपेण श्रीकरं, लोकमोहकं देवमुपासेत्। रक्तपद्मैः, पवित्रसमिध्भिः, बिल्वक्षीरवृक्षसम्भूतैः चोपहारैः पूजां कुर्यात्। अश्वत्थ, उदुम्बर, प्लक्ष, वट—एतेषु क्षीरवृक्षत्वं स्मर्यते। भगवान् दिशां पालकैः, आयुधैः, कवचैः सहितः प्रतिष्ठितः। तारा अक्षरं हृदि, भगवाञ्छ्रवणकण्ठे, ततः परं वराहः शीर्षे निवसति। “राज्यम् मे दत्त्वा, त्वं शुद्धभक्तिप्रिय, मयि प्रसन्नो भव” इति प्रार्थना कर्तव्या। अत्र छन्दः अनुष्टुप्, देवता आदिवाराहः इति निश्चितम्।