स एव वासुदेवाय आत्मनः सर्वमात्मेति शब्दं उच्चारयेत्। ततः षड्विंशत्यक्षरमन्त्रेण पीठमुपवेशयेत्। पूर्वं मन्त्राङ्गानि मूलानि च सम्पूज्य, प्रद्युम्नमनीरुद्धं च चतुर्दिक्षु शक्तीः सम्पूजयेत्। ताः शक्तयः सुवर्णपीता नीलमणिप्रभा पीताम्बरधारिण्यः, शुक्ला सुवर्णा क्षीरदुग्धवर्णा दूर्वासमाना इति विविधरूपाः। क्रमशः मुसलं खड्गं वनमालां च पूजयेत्। ततो बहिः पूर्वतोऽग्रे केसरसदृशं पक्षिराजं सम्पूजयेत्। पश्चिमदिशि शुक्लमुक्तामणिप्रभां ध्वजं पूजयेत्। वायव्ये कृष्णवर्णां दुर्गां च, पीतवर्णं सेनापतिं च पूजयेत्। एवं सम्यगावरणैः समुपेतः अक्षरं विष्णुं पूजयेत्। भूम्यादिलाभार्थं भूमिं स्मरेत्। भारतीं सरस्वतीं वीणापुस्तकधारिणीं चिन्तयेत्। सा शुक्लवस्त्रा क्षीरार्णवफेनसङ्काशा। वेदस्वरूपं वेदार्थविचक्षणं च जानन् सर्वविदां श्रेष्ठो भवति। अस्त्रं मन्त्रेण आवाह्य शत्रून् हत्वा पुनः संहरति। अष्टोत्तरशतानि जपित्वा, वामहस्तेन संस्कृत्य, गरुडमन्त्रेण संयोज्य, पञ्चाक्षरीं जपेत्। अशोककाष्ठे गरुडचित्रं दुःखापनये चित्रयित्वा, सप्तदलानि पुष्पाणि त्रिसन्ध्यायां समर्पयेत्। गणपत्यमन्त्रेण संयोज्य लक्षजपं क्षीरव्रतेन कुर्यात्। वाक्बीजेन संयोज्य षण्मासान् योजयेत्। गुञ्चीमूलानि अर्धाङ्गुलपरिमाणानि समर्पयेत्। शनिवासरे सम्यक् श्वेतपत्रं स्पृष्ट्वा, प्रतिदिनं पञ्चविंशतिवारं जप्त्वा प्रातः काले जलं पिबेत्। विधिवत् घटं स्थापयित्वा शुद्धजलेन पूरयेत्। चन्द्रसूर्यग्रहणे उपोष्य अष्टसहस्रं जपेत्। तदा प्राज्ञता काव्यकौशलं वाक्प्रभावश्च सिध्यति—नात्र संशयः। एष नारायणमन्त्रः सर्वमन्त्रेषु श्रेष्ठतमः। "नारायण" शब्दान्ते "विद्महे" इति उच्चार्यते। "प्रचोवर्णान्" इति विष्णुर्नः प्रेरयतु। "तार" इति अक्षरं हृदि वासुदेवस्यैव निर्दिष्टम्। स्त्रीशूद्राणां "वितार" इति, द्विजातीनां तु सदा "तार" एव। वासुदेवः देवता, बीजं मन्त्रः, शक्तिः ध्रुवा, हृदयं चासनम्। शिरसि भ्रुवोः नेत्रयोः मुखे कण्ठे भुजयोः हृदि पुनः—मन्त्रस्याक्षराणि क्रमशः स्थापयेत्, सृष्टिकल्पना इति प्रसिद्धा। पादादारभ्य शिरःपर्यन्तं स्थापयन्ति, सा संहारकल्पना इति ज्ञायते। बीजं प्राणो मनः हृदयकमलम् आदित्यवर्चः, ततः संकर्षणः प्रद्युम्नः अनिरुद्धः चानुक्रमेण। मूलाक्षरात् हृदयं परमं च आत्मनः परमं हृदयं स्थापयेत्। एवं मन्त्रपूजनविधिः पावनः, विष्णुभक्तस्य परमं श्रेयः प्रदायको भवति।