मनः शान्तिं प्राप्त्वा स तदा गुरोः वचनानि स्मृतवान्। यथावृत्तं सर्वं ब्राह्मणाय निवेदितवान्। विष्णोर्नामानि जपन् शीघ्रं वाराणसीं गच्छति स्म। ब्राह्मणपत्नीदानेन मुक्तः मित्रसहः विमुक्तः अभवत्। तदनन्तरं, ऋषिस्रेष्ठ, स अभिषिक्तः स्वं राज्यं शासितवान्। वसिष्ठात् सन्ततिं प्राप्य, स राजश्रेष्ठः मोक्षं प्राप्तवान्। यः पुरुषः गङ्गां स्तौति, शृणोति, स्मरति वा पिबति, स मोक्षं प्राप्नोति। ब्रह्मा-विष्णु-शिवादेवाः अपि तत्र पारं गन्तुम् इच्छन्ति। विमुक्तः पुरुषः ब्रह्मलोकं गच्छति—अत्र संशयः नास्ति। तस्मिन्नेव क्षणे, पापात् विमुक्तः, ब्रह्मलोकं प्राप्य पूजितः भवति। ततः स भ्रातृं उवाच—"यदि तव अनुग्रहं अहं पात्रः, तस्य उत्पत्तिं कथय। यत् शृण्वन् पुण्यं लभते, पापं नाशयति, तत् वद।" दक्षस्य पत्न्यः, दितिः अदितिः च, तस्य कन्याः आसन्। तयोः पुत्राः, ब्राह्मण, परस्परं शत्रुत्वेन विजयं इच्छन्तः आसन्। दितेः पुत्रः प्रथमः दैत्यः वीरः हिरण्यकशिपुः अभवत्। तस्य पुत्रः व्रतिष्ठः ब्राह्मणप्रियः विरोचनः। स एव सेनापतिः दैत्यानां सेनाध्यक्षः अभवत्, ऋषे। पृथिवीं विजित्य, स्वर्गलाभे मनः अर्पितवान्। तस्य प्रत्येकं पत्तलम् पञ्चशतं गजैः युक्तम्; पादातिकानां वर्णनस्य आवश्यकता नास्ति—तस्य सेना सर्वश्रेष्ठा आसीत्। बलेर् शतपुत्रेषु ज्येष्ठः बाणः वीर्येण बलिना पितुं तुल्यः अभवत्। ध्वजैः पताकाभिः च आकाशं मेघसमूहं विद्युत्प्रभाभिः इव अलंकृतवान्। देवाः अपि वज्रधारिभिः अन्यैः सह यथापूर्वं युद्धाय समागताः। मृदङ्गनिनादः युगान्ते मेघगर्जनवत् प्रवृत्तः। देवाः दैत्यसेनाभिः तीक्ष्णं युद्धं अकरोत्। तदा उभयसेनाभ्यः महान् शब्दः जयघोषः अभवत्। रथध्वनिः, तीक्ष्णधनुषां स्वरः, शस्त्रणां शब्दः, लोकं व्याप्य महान् निनादः अभवत्। एतद् दृष्ट्वा सर्वं लोकं अकालप्रलयं आगतम् इति अमन्यत। रात्रिः मेघैः आच्छन्ना, चलद्विद्युत्प्रभाभिः दीप्यमाना अभवत्। देवाः तीक्ष्णलोहबाणैः शत्रून् विदारयन्ति स्म। केचन अश्वैः अश्वान् ताडयन्ति, केचन गदाभिः मुसलैः च प्रहारयन्ति स्म। केचित् अमृतं पीत्वा दिव्यरथे आश्रयम् अकरोत्। दिव्यरूपाणि धारयित्वा दैत्येषु अभ्यधावत्। देवाः युद्धे क्रूराः, इन्द्रसाम्राज्ये इच्छया, शत्रूनां पराजये च, विविधैः आयुधैः दैत्यान् हत्वा। अग्निवर्मैः, कृत्नैः, शूलैः, चक्रैः, शूलैः च, शस्त्रैः, शिलाभिः, शतघ्निभिः, पाशैः, करतलायुधैः च, युद्धं रथैः, अश्वैः, गजैः, पादातिभिः च पूर्णम् अभवत्। एवं अष्टसहस्राः अतिभयानकं युद्धं अकरोत्। सर्वे देवभूमिं त्यक्त्वा भयेन पलायिताः। वैरोचनी नारायणपरायणः त्रैलोक्यं शासितवान्।