अत्र मुनिः स्वकृतान् त्रिवलयान् वामपादेन सम्यक् मार्जयामास। तानि त्रिवलयानि, यानि त्रिजन्मसम्भूतानि कृष्णरूपाणि, सः सम्यक् मार्जयन् पुनः तद्बद्धं पापं व्यपोहति स्म। ततः सः तद् कमलपादं ध्यायन्, उपास्यैक्यसिद्धये मनसा समाहितः अभवत्। पृथ्वीसुत! त्वं मम सदा सौभाग्यं सुखं च प्रयच्छेति सः प्रार्थयामास। त्वं हि सुखदः, सौभाग्य-सम्पत्प्रदः, ऋणदुःखविनाशकः च असि। देवेश! सर्वमङ्गलनिधे! त्वं मम कृपां कुरु इति सः विनयपूर्वकं याचते स्म। ये सर्वदा कामान् प्राप्नुवन्ति, ते पुण्यभागिनः सन्ति। ते सुखं लभन्ते; अहं पृथ्वीसुतं प्रणमामि। यः पूजितः स्यात्, सः सुखं सौभाग्यं च ददाति; पृथ्वीसुतं नमामि। त्वं मङ्गलप्रदः, धनपुत्रकारणः; तुभ्यं नमः। मेषवाहन! रुद्रात्मन्! पुत्रं धनं यशः च मे देहि। यथाशक्ति दातव्यं, ब्राह्मणानां च आशीर्वादः प्राप्यः। आचार्याय दक्षिणां दत्त्वा, यदिष्टं तद् भुञ्जीत। तिलैः सह सुवर्णं कृत्वा, शतपञ्चाशद् ब्राह्मणान् भोजयेत्। पुत्रलाभाय सौभाग्याय चक्रस्थं घटं पूजयेत्। ऋणनाशाय धनार्थं च व्रतं कुर्यात्। अत्राहं अङ्गारकस्य गायत्रीं कर्मसिद्ध्यै वक्ष्यामि। मन्त्रस्याक्षरान्ते ‘धीमहि’ इति उच्चार्य, हस्तधारिणे जपेत्। एषा भवति भूमगायत्री, या सर्वकामप्रदायिनी जपकस्य। मन्त्रान्ते ‘फ’ स्यात्, ‘कर्ण’ च ‘इन्दु’ युतः; बुधस्य अन्ते ‘ह’ भवति। पङ्क्तिर्नाम छन्दः, बुधो देवता, यः पुरुषाणां सर्वकामदः। अहं सदा भक्त्या पीताम्बरधरं बुधं नमामि। एवं ध्यात्वा, सह संयतानि इन्द्रियाणि सहस्रं जपेत्। सः बुधं अङ्गैः, मातृभिः, दिक्षु, पालकैः, शस्त्रैः च उपहारैः पूजयेत्। दशाहं प्रतिदिनं सहस्रजपं कुर्यात्। इति बुधपूजनं निरूपितम्; अधुना गुरुपूजनं शृणु। स ऋषिः वसुवर्णः नाम्ना, सः ब्रह्मा इव पूज्यः। तस्य हृदयं शक्तिरूपं, अङ्गे दीर्घाग्निचन्द्रयुग्मनिर्मितानि। पीतपुष्पैः भूषितः, अभ्यक्तः, वसितवस्त्रधारी, दीप्तिमान् पूज्यः सः। शतकृत्वा सहस्रजपं कृत्वा, दशमांशं घृतं वा खाद्यं वा समर्पयेत्। मन्त्रसिद्धौ, साधकः स्वाभिलषितं कार्यं साधयेत्। विघ्ननाशाय पिप्पलदण्डैः होतव्यं। सः शीघ्रं द्विसहस्रवस्त्राणि च पृथ्वीं च लभते। ‘शुक्र! वस्त्रं मे देहि’ इत्येष मन्त्रः, द्वितीय-‘ठ’ अन्तः, ‘ध्रुव’ आरम्भः। दैत्यः आवाह्यः, बीजं देवता, ‘ध्रुव’ शक्तिः, ‘वसुप्रिया’ धनप्रियः। श्वेतवस्त्रधारी, अभ्यक्तः, भूषितः, हस्तेन धनं ददाति। मन्त्रं दशसहस्रं जपेत्, दशमांशं घृतेन जुहोति। शुक्रवारे श्वेतगन्धपुष्पैः समर्पयेत्। एते मन्त्राः सदा गुप्ताः, न सर्वेभ्यः दातव्याः। भक्तशिष्याय वा स्वपुत्राय दातव्या इति।