साधकः श्रेष्ठः गूढस्थाने बीजं स्थापयेत्, शक्तिं च चरणयोः स्थापयित्वा, मन्त्रविद् षडङ्गानि स्वस्ववर्गे स्थापयेत्। 'ग' इति अक्षरं आरम्भे स्थापयेत्, पादयोः भूमिमण्डलं च स्थापयेत्। स्वर्गमण्डलं 'गु' इत्याद्यं कण्ठात् शिरसः शिखान्तं स्थापयेत्। मूलमन्त्रं जपित्वा वर्णमालां उच्चारयेत्। 'क्ष' इति मूलस्थाने स्थापयित्वा, विज्ञः व्याप्तरूपं निर्मायेत्। पञ्चबाणैः—अग्निः, इन्दुः, चन्द्रः, नेत्रं, मार्गाः—क्रमेण, ललाटे, मुखे, कण्ठे, हृदि, नाभौ, ऊरुषु, जानुषु च स्थापयेत्। अन्ते 'तत्पुरुषाय विद्महे' इति वाक्यं वदेत्। ततः 'तन्नो दन्तिः प्रचोवर्णा दया' इति पुनः वदेत्। एवं न्यासकर्म कृत्वा, हृदयकमले एवं ध्यानं कुर्यात्—शक्तिसंयुक्तः, भूषणाङ्गः, दन्तं, चक्रं, अन्यानि आयुधानि धारयन्। मन्त्रं चतुर्लक्षजपेन, अष्टद्रव्यैः, दशांशं हविषा समर्पयेत्। इक्षुः, भृष्टधान्यं, कदली, लाजः, तिलाः च हविः। आसनाद्यर्थं, आधारं, शक्तिं आरभ्य, परमतत्त्वपर्यन्तं पूजां कुर्यात्। तस्य बहिः भूम्यर्घं निर्माय, गणाधिपतिं तत्र पूजयेयात्। पुरतः तेजोवती, सत्याः, नवमी, विघ्ननाशिनी च। आसनमन्त्रेण उत्तमं आसनं समर्पयेत्। बाह्यकोणेषु पूर्वाद्यतः चतुर्दिशं क्रमशः पूजयेयात्। पश्चिमे रतिः, रतिकर्ता; पूर्वे नौका। रामाः द्विलोटसहस्तः; हरिः शङ्खचक्रधारी। रतिः पद्मधारिणी; स्मरः पुष्पधनुर्बाणधारी। देवतानां पुरतः विनायकं लक्ष्म्या सह पूजयेयात्। पुरतः विशेषतया आमोदं सिद्ध्या सह पूजयेयात्। ईशानकोणे सुमुखं कीर्त्या सह पूजयेयात्। नैऋत्यकोणे विघ्नं मदरससमन्वितं पूजयेयात्। ये पाशाङ्कुशाभयमुद्रधराः, उदयादित्यसमानप्रभाः। षट्कोणयोः पार्श्वयोः क्रमशः शङ्खपद्मसदृशाः। केसरकेषु षडङ्गानि, दलासु अष्टमातृकाः। एवं विघ्नेश्वरं पूज्य, इच्छितं कार्यं साधयेत्। शुद्धवारिभिः, बुद्धिमान्, गजाननाय प्रतिदिनं अर्घ्यं समर्पयेत्। शुक्लपद्मैः मन्त्रिणे, अश्वत्थदण्डैः वा, दिव्याश्वैः वा। वटदण्डेन अन्तिमविघ्नं जित्वा, गोदुग्धेन गोफलम्, दध्ना सर्वसमृद्धिः, कुसुम्भपुष्पैः वस्त्रलाभः। मूलमन्त्रेण आरम्भे तुष्टिं चतुर्वारं पृथक् पृथक् समर्पयेत्। चतुर्विधैः पूर्वकं मूलमन्त्रैः तुष्टिं कृत्वा, देवसंयुक्तशक्त्यै, शक्तिसंयुक्तदेवाय च समर्पयेत्। ततः क्रमेण बीजाक्षराणि स्वनामाद्ये तुष्टिं समर्पयेत्। एवं तुष्टिं कृत्वा, पश्चात् पूर्ववत् निर्दिष्टैः हविः समर्पयेत्।