अविद्यया उत्पन्नं यत् तद् एव विघ्नः इति कथ्यते। यः देवपूजनं उपेक्षते, स नूनं नरकं गच्छति। देवाय समर्प्य तदनन्तरं निजगणैः सह भोजनं कर्तव्यम्। कुटुम्बेन सह पुराणानि प्राचीनकथाः च श्रोतव्याः। दुर्जनस्य तु तादृशाचरणात् पूर्णफलं न जायते। ततः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, पृच्छति—कस्य पूजनात् साधकः भोगमोक्षौ प्राप्नोति? स्मरणं यत् मांससोमसारसम्पन्नं, तद् पुनः चन्द्रशेखरस्य एव। सर्वस्य अन्ते जपं कृत्वा, तत् मम वशं नयेत्। अस्य दृष्टा गणकः ऋषिः, छन्दः चन्दः, आरम्भः गायत्री। उद्देश्यः श्रीमहागणपतिः सुखाय। श्रेष्ठसाधकः बीजं गुह्यस्थाने स्थापयेत्, शक्तिं तु पादयोः। मन्त्रविद् षडङ्गानि तत्र तत्र यथायोगं स्थापयेत्। 'ग' अक्षरं आदौ स्थापयेत्, भूमिम् पादेषु। स्वर्गं 'गु' आरभ्य कण्ठात् शिरःपर्यन्तं स्थापयेत्। मूलमन्त्रं जप्त्वा वर्णान् उच्चरेत्। 'क्ष' अक्षरं मूलस्थाने स्थापयेत्, व्यापकम् रूपं निर्मायेत्। पञ्चबाणैः—अग्नि, इन्दु, चन्द्र, नेत्र, मार्गैः—क्रमेण। ललाटे, मुखे, कण्ठे, हृदि, नाभौ, ऊरुषु, जानुषु। अन्ते 'तत्पुरुषाय विद्महे' इति वाक्यं वदेत्। तदनन्तरं 'तन्नो दन्तिः प्रचोवर्णा दया' इति पुनः वदेत्। एवं न्यासं कृत्वा, हृदयकमले एवम् ध्यानं कुर्यात्। शक्तिसम्पन्नाङ्गैः, दन्त, चक्रादि आयुधैः भूषितं ध्यानं कुर्यात्। मन्त्रं चतुर्लक्षवारं जपेत्, अष्टद्रव्यैः, दशांशं होमं कुर्यात्। इक्षु, लाज, कदली, चिअर, तिल—एते द्रव्याणि। आसनं, अधारं, शक्तिं आरभ्य परमतत्त्वपर्यन्तं पूजां कुर्यात्। तस्य बहिः भूमिपीठं निर्माय, गणाधिपं तत्र पूजेत्। पूर्वे तेजोवती, सत्याः, नवमी, विघ्ननाशिनी च। अस्य आसनमन्त्रेण उत्तमं आसनं समर्पयेत्। बहिः चतुर्दिक् पूर्वादि क्रमशः पूजां कुर्यात्। पश्चिमे रति, रतिपति; पूर्वे नौका। रमाः द्विलोटः हस्ते धारयन्ती; हरिः शङ्खचक्रधारी। रति पद्मधारिणी; स्मरः पुष्पधनुष्बाणधारी। देवेषु पुरतः विनायकं लक्ष्मीसमेतं पूजेत्। पुरतः विशेषतः आमोदं सिद्धिसहितं पूजेत्। ईशानकोणे सुमुखं कीर्तिसहितं पूजेत्। नैऋत्यकोणे विघ्नं मदसारसम्पन्नं पूजेत्। पाश, अंकुश, अभयमुद्राधारिणः, उदयादित्यसमानप्रभाः। षट्कोणयोः पार्श्वयोः क्रमशः शङ्खपद्मसदृशाः। केसरासु षडङ्गानि; पत्रेषु अष्टमातृकाः। एवं विघ्नेश्वरं पूज्य, इच्छितं कार्यं साधयेत्।