श्रद्धया गुरुमेव सेवमानः पुरुषः, तेन शापेन अहं तृष्णानलदाहेन अन्तः दग्धः अभवम्। अथ वटमूले रजनीसमये ब्राह्मणश्रेष्ठेन एवं भाषमाणेन, तस्मिन्नेव क्षणे धर्मात्मा कश्चित् ब्राह्मणः आगतः। स गङ्गाजलं स्कन्धे वहन्, जगन्नाथस्य कीर्तिं कुर्वन् आगच्छत्। तं मुनिं समागतम् दृष्ट्वा तौ पिशाचराक्षसौ तं हन्तुं न अशक्नुताम्। राक्षसाः ऊचुः— नामस्मरणमाहात्म्येन वयं दूरं गता इति। हे ब्राह्मण, दिव्यनामावरणेन त्वं महाभयात् रक्षितः असि। अच्युतस्य महिम्ना ते परमशान्तिम् आप्नुवन्। गङ्गाजलस्नानेन पापसमूहात् अस्मान् रक्ष। मुनिभिः एवमुक्तं यः सर्वान् गतान् उद्धरति सः। केन प्रकारेण सर्वत्र दुर्लभा मोक्षः लभ्यते? ये पुण्यकर्म न कृतवन्तः, ते कथम् अन्यान् तेनैव साधनं उद्धरन्ति? यथा सोममयचन्द्रमाः सर्वलोकानां सुखाय अस्ति, तथा गङ्गायाः एकबिन्दुः अपि सर्वसुखैः तुल्यः मन्यते। गङ्गाजलम् एकविंशतिपुरुषपर्यन्तं कुलं पावयति। तस्मात् गङ्गाजलार्पणेन पापकर्मकृतः अस्मान् रक्ष। एतच्छ्रुत्वा द्विजोत्तमः विस्मयेन पूरितः अभवत्। तर्हि ये महात्मानः ज्ञानशक्तिसंपन्नाः, तेषां का कथा? सर्वभूतहिते रतः शुद्धभक्तः परमं पदम् आप्नोति। तेन तुलसीमिश्रितं जलं तेषां रक्षार्थं सिञ्चितम्। तेषां राक्षसीभावं निहत्य, ते देववत् अभवन्। देवश्रेष्ठाः कोटिसूर्यसमप्रभाः अभवन्। ब्राह्मणं सम्यक् स्तुत्वा, ते स्वर्गलोकं गतवन्तः। तान् मुक्तिमाप्तान् दृष्ट्वा सः गम्भीरं चिन्तां जगाम। सः धर्ममूलं महावाक्यं गूढार्थेन उक्तवान्— हे नृप, तव अपि भागान्ते महद्भाग्यं भविष्यति। निःसंशयं ते विष्णोः परमं पदं यान्ति। ये गुरुपूजायाम् अनन्यचेतसः, ते परमं पदं लभन्ते। अन्तः शान्तिं प्राप्य, गुरुवचनं स्मृत्वा, सर्वं पूर्वकृतं ब्राह्मणाय निवेदयामास। विष्णोर्नामानि जपन्, सः त्वरया वाराणसीं जगाम। ब्राह्मणपत्नीदानात् मुक्तः मित्रसहः विमुक्तः अभवत्। अभिषिक्तः, हे मुनिश्रेष्ठ, स्वराज्ये शासनं कृतवान्। वसिष्ठात् सन्तानं प्राप्य, स नृपश्रेष्ठः मोक्षं प्राप। यः पुरुषः गङ्गां स्तौति, शृणोति, स्मरति, वा पिबति, सः मुक्तिम् आप्नोति। ब्रह्मा विष्णुः शिवः अपि तां तीर्त्वुम् इच्छन्ति। विमुक्तः, पुरुषः ब्रह्मलोकं गच्छति— अत्र न संशयः। तस्मिन्नेव क्षणे पापात् विमुक्तः, सः ब्रह्मलोके पूज्यते।