तत्र, इन्द्रादीनां शस्त्राणि त्रिशूलं पद्मं चक्रं च क्रमशः निर्दिष्टानि। ततः शङ्खात् जलं प्रोक्ष्य, वाहकः नृत्यन् भूमौ पतितव्यः। दक्षिणतो विशुद्धं स्थलं कृत्वा तत्र विधिं समाचरेत्। तं स्थलं कुशैः जलैः च प्रोक्ष्य, पूजां कृत्वा, धनं तत्र स्थापयेत्। महाव्याहृतिभिः चतुर्विधं हविः एकत्र घृतस्य पञ्चविंशतिसंख्यया समर्प्य—देवतां प्रतिमायाः सह संयोज्य, अग्निं विसर्जयेत्। अन्यः विधिः अपि यदा उदेति, तदा सम्मानपूर्वकं आवाहनं कुर्यात्। शेषहविर्भिः गन्धपुष्पाक्षतान्वितैः, तीक्ष्णाः तीक्ष्णकर्मकर्तारः तीक्ष्णस्थलनिवासिनः च, अन्ये विघ्नाः सर्वदिशासु स्थिताः, अष्टदिशासु तेषां समर्पणं कृत्वा पुनः भूतानां हविः कुर्यात्। देवतायाः हस्ते पुनः आचमनार्थं जलं स्थापयेत्। ततः अन्नं समर्प्य, अवशिष्टं भुञ्जानानां तद्वितर्येत्। शक्त्याः अवशिष्टं भुञ्जानः चण्डाल्यः कथ्यन्ते; अवशिष्टभुञ्जानः तैः एव अभिहिताः। यथाशक्ति मन्त्रं जपित्वा देवतायै समर्पयेत्। "भगवन्, तव प्रसादेन मम सिद्धिः अस्तु, यतः तव आश्रयः एव सा," इति प्रार्थयेत्। मनसा वाचा च अष्टाङ्गनमस्कारः उच्यते; पूजायां पञ्चाङ्गनमस्कारः अपि उत्तमः। विष्णोः, सोमस्य, सूर्यस्य, विघ्ननाशकानां, वेदानां, चन्द्रस्य, पर्वतस्य, अग्नीनां च—एतेषां पूजायाम्, जीवनबुद्धिदेहधर्माधिकारात् पूर्णता उद्भवति। वाचा, हस्ताभ्याम्, पादाभ्याम्, उदरेण च—एतत् सर्वं स्थावरजङ्गमं ब्रह्मणे समर्पयेत्। वाक्, सत्यम्, शुभं च, मनुना यथोक्तं ब्रह्मणे समर्पयेत्। अज्ञानात्, प्रमादात्, साधनदोषात् वा—यद्यपि मया किञ्चिद् अपूर्णसामग्री, अपूर्णकर्म, अपूर्णमन्त्रयुक्तं कृतम्। जाग्रत्, स्वप्न, सुषुप्त्यवस्थायाम् यत् कृतं—सर्वं मया कृतम्। भूमौ यः पादस्खलितः, भूमिः एव तस्य आश्रयः। अन्यः आश्रयः नास्ति; त्वमेव मम शरणम्। अहं दिनरात्रौ सहस्रशः अपराधान् करोमि। न आवाहनं जानामि, न विसर्जनं जानामि। एवं प्रार्थ्य, पुरोहितः मूलमन्त्रान्ते श्लोकं पठेत्। यत् ब्रह्मणापि, देवैः अपि, सदाशिवेन अपि न ज्ञायते—देवतां तस्य अङ्गैः सह स्वहृदयपद्मे स्थाप्य। शङ्खं, चक्रं, शिलां, लिङ्गं, विघ्नं, द्वौ सूर्यौ अपि—एतानि स्थाप्य। अकालमृत्युनाशः, सर्वरोगनाशः—एतद् विष्णुपादोदकस्य पुण्येन सर्वपापनाशः। शिवस्य अवशिष्टं पत्रं, पुष्पं, फलम्, जलं च न ग्राह्यम्। एवं नारदेन पञ्चविधा पूजा सम्पूर्णा उच्यते। अधुनापि, मम वचनात् विघ्नानां लक्षणानि, यानि दुर्ग्राह्यानि, क्रमशः शृणु।