राजन्, सर्वे धर्माः पुराणेषु निरूपिताः सन्ति। पुराणानि हि, बुद्धिमन्, इह लोके परत्र च सुखायै एव कल्पितानि। यः पुरुषः तेषां श्रवणेन मनः शुद्धिं प्राप्नोति, स धर्मे नित्यं प्रवर्तते। विष्णोः भक्तेषु धर्मविवेकः जायते, राजन्। ये धर्मार्थकाममोक्षफलान् इच्छन्ति, तेषां कृते पुराणश्रवणं परमं हितकरम्। अहं तु, गर्वात् सर्वज्ञं गौतममुनिं प्रति अवमानं कृतवान्। एकदा परमेश्वरस्य पूजनार्थं गतवान्। स गौतमः मुनिः शान्तः महाप्रज्ञः तेजःसमुद्रः आसीत्। अहं तदा जगद्गुरुं शिवं सम्पूजितवान्। यो जनः जानाति वा अजानाति वा गुरौ अवमानं करोति, स दुःखं प्राप्नोति; यः तु श्रद्धया गुरुं सेवते, स परमं श्रेयः प्राप्नोति। तस्य शापेन अहं अन्तः क्षुधाग्निना दग्धः अभवम्। एवं ब्रुवति तस्मिन् वटवृक्षे ब्राह्मणे श्रेष्ठे रात्रौ, तदा कश्चन धर्मिष्ठः ब्राह्मणः तत्र आगतः। स गङ्गाजलं स्कन्धे धारयन् जगन्नाथं स्तौति स्म। तं मुनिं आगतम् दृष्ट्वा, तौ पिशाचराक्षसौ तं हन्तुं न अशक्नुताम्। राक्षसाः ऊचुः—नामस्मरणस्य माहात्म्येन वयं दूरं गताः। हे ब्राह्मण, दिव्यनामावरणेन त्वं महाभयात् रक्षितः। अच्युतस्य प्रभामहिम्ना तौ परमशान्तिं प्राप्तवन्तौ। गङ्गाजलस्नानेन पापसंभारात् अस्मान् रक्ष। एवमुक्तं मुनिभिः—सः सर्वान् गतान् उद्धरति। क्व च मोक्षः, सर्वत्र दुर्लभः, केन उपायेन लभ्यते? ये पुण्यकर्म न कृतवन्तः, कथं तेनैव उपायेन परान् उद्धरन्ति? चन्द्रमा यथा सर्वलोकानां सुखाय अमृतनिधिः, तथा गङ्गायाः एकबिन्दोः अपि सर्वे सुखानि तुल्यानि स्युः। गङ्गाजलेन एकविंशतिः कुलानि शुद्धानि भवन्ति। गङ्गाजलार्पणेन पापकर्मकृतः अपि अस्मान् रक्ष। एतत् श्रुत्वा द्विजश्रेष्ठः विस्मयेन पूरितः अभवत्। तर्हि ज्ञानबलसम्पन्नानां महात्मनां का कथा? सर्वभूतहिते रतः शुद्धात्मा भक्तः परमं पदं प्राप्नोति। स ब्राह्मणः तेषां रक्षार्थं तुलसीमिश्रितं जलं तौ सिञ्चितवान्। तयोः राक्षसीभावं निहत्य, तौ देववत् अभवताम्। तौ देवश्रेष्ठौ कोटिसूर्यसमप्रभौ जातौ। ब्राह्मणं सम्यक् स्तुत्वा, स्वर्गलोकं गतवन्तौ। तौ मुक्तिं प्राप्तौ दृष्ट्वा, स ब्राह्मणः गम्भीरचिन्तां जगाम। स धर्ममूलं महावाक्यं गभीरया वाचा उक्तवान्—राजन्, तवापि अन्ते महद्भाग्यं भविष्यति। ये गुरुसेवायाम् अनन्यचित्ताः, ते विष्णोः परमं धाम निःसंशयं यान्ति। गुरुपूजायाः भक्ताः सर्वोच्चं पदं प्राप्नुवन्ति।