सा देवी अस्मिन्संसारे प्रतिष्ठिता, व्याप्य साक्षात्-अव्यक्तरूपेण सर्वत्र विराजते। सा एव सृष्ट्यादिकरणभूता, एकैव सृजन्ति, पालयति, संहरति च। तस्मात् परमेश्वरः शाश्वत इति कथ्यते। स एव परमपुरुषः, सर्वलोकातीतः, रक्षिता च। तस्मात् परमात्परं यत् तदक्षरं परमं पदम्। स यः परमः कालपुरुष इति विख्यातः, योगिभिः परमपररूपेण ध्यान्यते। स एव ज्ञानमात्रस्वरूपः, चिदानन्दमयः, केवलं ज्ञानतः ज्ञेयः। मूढाः तं शरीरमिति वदन्ति, अहो अज्ञानस्य हास्यं! स एव त्रिरूपधारी, सृष्टिपालनसंहारकारणभूतः। स एव आत्मा, आनन्दरूपः; तस्मात् अन्यो नास्ति, विप्र। परमेश्वरः सः साकारनिराकाररूपेण स्थितः। या जगदुत्पत्तिहेतुः सा प्रज्ञैः प्रकृतिरिति कथ्यते। प्रकृतिः, पुरुषः, कालः इति त्रिविधं तत्र प्रतिष्ठितम्। तत् शुद्धं परमं धाम परमं विष्णोः पदम्। स एव विश्वव्यापी, लोकसम्भवकर्ता, गुणाश्रयः, गुणमयः च। तस्मात् महत् उत्पन्नम्, तस्मात् बुद्धिः, ततोऽहंकारः। सूक्ष्मेभ्यः तत्त्वेभ्यः प्रजाः जगतोऽर्थं जाताः। अनुक्रमेण प्रत्येकं कारणरूपेण स्थितम्। पशुपक्षिव्याघ्रादिषु योनिषु प्राणिनः जाताः। ततः पद्मयोनिना मानवानां वर्गः सृष्टः। तैः पुत्रैः देवदानवमानुषैः चेदं जगत् पूर्णम्। तपसा च सत्येन च लोका: स्थिताः, सत्यं हि प्रतिष्ठा। हे विप्रश्रेष्ठ, तदधस्तात् महातलः, तदधः रसातलम्। स एव सर्वेषां लोकपालान् सर्वेषु लोकेषु सृष्टवान्। स एव सर्ववृत्तीनां कर्मणां च यथायोग्यं व्यवस्थां कृतवान्। लोकालोकपर्वतस्य अन्ते भूमेः स्थितम्, मध्ये सप्तसागराः। तत्र प्रसिद्धाः बाह्यनद्यः, अमरसमाः जनाः च। क्रौञ्च, शाक, पुष्कर—एते सर्वे देवभूमयः। तत्र लवणं, इक्षुरसः, सुरा, घृतं, दधि, क्षीरं, जलं च सह। लोका लोकालोकपर्वतस्य द्विगुणविस्ताराः कथ्यन्ते। तद्भारतं नाम क्षेत्रं सर्वकर्मफलप्रदं ज्ञेयम्। तत्र फलं भोगभूमिविभागेन अनुक्रमेण उपभुज्यते। हे ब्रह्मणश्रेष्ठ, तत् फलं अन्यत्र प्राणिभिः उपभुक्तं क्षीयते। यत् संचितं महत् पुण्यं तदक्षयम्, शुद्धम्, शिवदं च। तेन पुण्येन वयं कदा परमं पदं प्राप्स्यामः? तदा वयं जगन्नाथं, शाश्वतसुखं, क्लेशरहितं च प्राप्स्यामः। हे नारद, त्रिषु लोकेषु तस्मात् कोऽपि न समः। शुद्धाशुद्धैः अपि श्रेष्ठैः देवैः सः ज्ञातुं शक्यते। भक्तानां अवशिष्टान्नं यो भुङ्क्ते, सः विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति। अहिंसादिगुणशीलः शान्तः च सः अपि देवश्रेष्ठैः पूज्यः।