सर्वे मित्रश्रेष्ठ, यः दीक्षां ददाति, यः संस्कारान् कुर्यात्, यः अनुष्ठानं विधत्ते, त एव गुरवः घोषिताः, सम्मानार्हाः, नमस्करणीयाः च। सर्वे गुरवः समानाः, हे सर्ववे! तेषां महिमा कथ्यते, श्रूयते, अनुमोद्यते च—एते सर्वे सदा सममान्याः, नात्र संशयः। वेदाध्यापकाः, मन्त्रव्याख्यायकाः, धर्मयुक्तः पुराणपाठकः, देवपूजासंस्कार्याः, देवपूजाफलप्रदाः—एते सर्वे पूजनीयाः। पुराणानि, राजन्, सर्ववेदार्थसारमिति प्रतिपाद्यन्ते। संसारसागरं तर्तुमिच्छन् यः पुरुषः, स धर्मान् पुराणेषु प्रतिपादितान् सर्वान् पश्यति। पुराणानि, हे विद्वन्, इह परत्र च सुखाय कल्पितानि। तस्य मनः शुद्धं भवति, धर्मनिष्ठः सदा भवति। विष्णुभक्तेषु धर्मविवेकः जायते, राजन्। धर्मार्थकाममोक्षफलैः यः इच्छति, स तं मार्गं सेवेत। अहं तु, गर्वेन, सर्वज्ञं गौतममुनिं प्रतिकूलं भाषितवान्। कदाचित् परमेश्वरपूजायै गच्छन्, गौतमः शान्तः महाबुद्धिः, तेजोभृत् आसीत्। शिवः, जगद्गुरुः, येन मया पूजितः। यः गुरुं जानन् वा अजानन् वा अवमानयति, स दोषं प्राप्नोति। यः तु श्रद्धया गुरुं सेवते, स पुण्यं लभते। तस्य शापेन अहं अन्तर्यग्निना तृप्तः अभवम्। एवं ब्राह्मणश्रेष्ठः वटवृक्षे रात्रौ भाषमाणः आसीत्। तस्मिन्नेव काले, धर्मनिष्ठः ब्राह्मणः आगच्छत्। स गङ्गाजलं स्कन्धे धारयन्, जगन्नाथं स्तुत्वा आगच्छत्। तं मुनिं दृष्ट्वा, पिशाचः राक्षसः च, तौ तं आक्रमितुं न शेकताम्। राक्षसाः ऊचुः—नामजपमहिमा विना वयं दूरं गताः। ब्राह्मण, दिव्यनामावरणं तव महाप्रदोषात् रक्षति। अच्युतमहिम्ना तौ परमशान्तिं प्राप्तवन्तौ। गङ्गाजलस्नानेन, पापसञ्चयात् रक्षस्व। ऋषिभिः उक्तं—सः सर्वान् पूर्वगतान् उद्धरति। कथं मोक्षः सर्वत्र दुर्लभः प्राप्तुं शक्यते? ये पुण्यकर्म न कृतवन्तः, तैः कथं अन्याः उद्धर्यन्ते? यथा चन्द्रः अमृतनिधिः सर्वलोकानां सुखाय, तथा सर्वे सुखाः गङ्गायाः एकबिन्दुना तुल्याः। गङ्गाजलं एकविंशति कुलानि शुद्धयति। गङ्गाजलार्पणेन, पापकर्तृभ्यः रक्षस्व। एतत् श्रुत्वा, द्विजश्रेष्ठः विस्मितः अभवत्। ज्ञानशक्तिसम्पन्नानां महात्मनां किं कथ्यते?