नर्मदाम्, सिन्धुम्, कावेरीं च—एतास् ताः पुण्यसलिलाः—तस्मिन्सलिले समावाहयन् मन्त्रदृष्ट्या आहूयते। ततः तद् जलम् गोमूत्रसमानं सुधासमानं च कृत्वा, रक्षार्थं तेन आवरणं कृत्वा, तत्र अग्निमण्डलं, सूर्यमण्डलं, चन्द्रमण्डलं च दृढं सञ्चिनोति। तत्रैव एकादशमूलं जपित्वा, तदनन्तरं तदुपरि ध्यानं कुर्यात्। स्नानं कृत्वा, मनसा आहुतिभिः तस्याः पूजनं सम्यक् विधाय, सर्वभूताधारं विष्णुम् अप्रतिमतेजसं च भावयेत्। एवं प्रणम्य, सप्तच्छिद्राणि संन्यस्य, साधकः तद् जलं त्रिः निमज्ज्य उत्तोल्य, कुम्भमुद्रया सिञ्चयेत्। तत्र चत्वारः मनवः तन्त्रविधिना निर्दिष्टाः, हे मुनि। सर्वभूतजननीः, दिव्यसलिलाः, माम् शुद्धयन्तु। तासां स्पर्शेन सर्वपापं नश्यति; दिव्यसलिलाः, माम् शुद्धयन्तु। ललाटे, कर्णयोः, नेत्रयोः च—यत् किञ्चित् मलम्—तत् आपः अपाकुर्युः; नमोऽस्तु ताः। तृप्तिः, क्षमा, श्रद्धा, विज्ञानं—एतानि तेभ्यः सन्तु; नमोऽस्तु ताः। श्वासं धारयन् पिबेत् न; एषा तेषां विधिः। स्वदेवताम् आहूय, जपकः सूर्यमण्डले स्थितः स्यात्। शुद्धवस्त्राणि धारयित्वा, ततो विद्वान् संध्यादिकं कर्म समाचरेत्। अथवा, भस्मना वा रजसा वा स्नातः संयतः च, केशव, नारायण, माधव इति नामभिः ओष्ठौ शुद्धयेत्। मधुसूदन, त्रिविक्रम नामभ्यां पुनः ओष्ठशुद्धिः। हृषीकेश, पद्मनाभ नामभ्यां पादयोः स्पर्शनम्। वासुदेव, प्रद्युम्न नामभ्यां नासिकयोः स्पर्शनम्। अधोक्षज, नृसिंह नामभ्यां कर्णयोः स्पर्शनम्। हरि, विष्णु नामभ्यां यः आचामनं, स वैष्णव आचामनम् इति स्मृतम्। मुखे, नासिकयोः, तर्जन्योर्युगले, नेत्रयोः, कर्णयोः च—आत्मज्ञानतत्त्वेन शिवतत्त्वेन च, 'स्वाहा' इति अन्तेन, शैवविधिः उच्यते। आत्मज्ञानशिवतत्त्वेनैव, 'स्वाहा', 'वसान' इत्याद्यन्तेन, शैवविधिः क्रियते। द्विजातीनां आचामनम्, यत् श्रेयस्करं, वाक्संयम, लज्जा, श्रीशब्दैः विधानम्। हृदि नन्दकं, भुजयोः शङ्खचक्रं च ध्यायेत्। कर्णमूलयोः, पार्श्वयोः, पृष्ठे, नाभौ, कुक्षौ च—अग्निहोत्रोत्पन्नं भस्म तृतीयकं कृत्वा, त्र्यम्बकनाम्ना, तत्पुरुष, अघोर, सद्योजातादिनामभिः अनुक्रमेण, शैवः वा शाक्तः स्त्री वा यथायोग्यं त्रिकोणचिह्नं कुर्यात्। नियमेन आचामनं कृत्वा, मन्त्रद्रष्टा यथापूर्वं पुण्यसलिलानि आह्वयेत्। ततः, हे प्रभो, तेन जलस्य सप्तवारं शिरसि अभिषेचनं कुर्यात्। वामहस्ते जलं गृहीत्वा, दक्षिणहस्तेन आच्छाद्य, मूलात् स्रवद्भिः बिन्दुभिः सत्यस्य मुद्रा योज्यते। तदक्षरं कृत्वा, तद् नासाग्रं समीपं नयेत्। तेन अन्तरमलं मार्जयेत्; पुनरपि तेनैव जलम्। तत् जलं शस्त्रेण त्यजेत्, पश्चात् वज्रशिलायाम् अपि। ततः हस्तौ प्रक्षाल्य, यथापूर्वं मन्त्रज्ञः मुखनिर्यासनं समाचरेत्।