भगवन् पद्मयोने! हस्तयोः सुन्दरया स्रुक्-अक्षसूत्रयोः भूषणं धारयन्, मेघगम्भीरनिलीन-विद्युद्द्योतितपत्रैः, डकारादिफकारान् चिन्हानि वहन्, तेन शोभया युक्तानि षट्सहस्राणि पत्राणि विष्णवे समर्पयेत्। श्वेताय, त्रिशूलधराय, अभयमुद्रावरदकमण्डलुधराय, वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्राणि पत्राणि समर्पयेत्। ततः इन्द्रियेश्वराय महाप्रभाय, आज्ञाचक्रे हकारयुताय द्विदलपद्मस्थाय सहस्रं समर्पयेत्। सहस्रदलमहापद्मे, शब्दबिन्दुद्वययुक्ते, पूजारम्भे गुरवे सहस्रं समर्पयेत्। एकविंशतिसहस्रजपपरिमाणस्य जपस्य, 'मोक्षदः विष्णुः मयि तुष्टो भवतु' इति संकल्पेन, 'अहं ब्रह्मास्मि, संसारबन्धनात् मुक्तः, नित्यः, दुःखस्पर्शरहितः' इति भावनया, कर्तव्यकर्माणि तथा देवपूजां च समाचरेत्। तदनन्तरं, सदाचारचिह्नस्य स्थापनेन विधिं प्रवक्ष्यामि। हे देवि! या पृथ्वी सागरमेखला, पर्वतस्तनयुगला, तस्याः प्रार्थनां कृत्वा, यथाविधि विचरेत्। मुनयः, देवाः, भूतगणाः, गुह्याश्च यान्तु। त्रिः तालत्रयं दत्त्वा, शिरसि वस्त्रं स्थापयित्वा, मलविसर्जनानन्तरं, मृद्-जलाभ्यां शौचं कुर्यात्। सप्तकृत्वः हस्तयोः, त्रिकृत्वः पादयोः मृददानेन शुद्धिं कुर्यात्। ततोऽङ्कुरं गृहित्वा, मनुमन्त्रेण प्रार्थयेत्—‘हे ओषधे! सौभाग्यं बुद्धिं मेधां च प्रयच्छ।’ इति। तं प्राप्त्वा, काममन्त्रेण, यजमानः समाधिना तदाचरेत्। हृदि कामबीजं स्थापयित्वा, तेनैव दन्तधावनं कुर्यात्। ततः देवालयं गत्वा, शेषमपाकुर्यात्। अश्रुभिः पात्रं प्रक्षालयित्वा, मूलं ज्वालयेत्। शुभक्षीराज्यदीपं सर्वतो वहन्, नीराजनं विधिवत् कृत्वा, स्वदेवतायै प्रार्थनां च कुर्यात्। तीर्थं गत्वा, प्रणिपत्य, स्नानोपकरणानि स्थापयेत्। पादान्तं पर्यन्तं तैलाभ्यङ्गं कृत्वा, तीर्थतोयेन प्रक्षालयेत्। प्रविश्य, नाभिपरिमाणं मृदं वामहस्तेन गृह्णीयात्। गङ्गामृदं अङ्गुल्याः गृहित्वा, मन्त्रेण पुनः प्रक्षिपेत्। तद्वर्त्मना हस्ते यत् तिष्ठति, तेन षडङ्गेषु तन्मन्त्रैः लेपं कुर्यात्। सर्वं काममयं विचिन्त्य, आन्तरिकस्नानं कुर्यात्। मन्त्रस्वरूपं प्रभुं, तस्य पादोद्भवतोयं च स्मृत्वा, तेन शरीरे स्थितं मलं शुद्धयेन्। श्रुत्युक्तविधिना स्नानं कृत्वा, यजमानः एकाग्रचित्तः, देशकालप्रवचनपूर्वकं षडङ्गप्राणायामं कुर्यात्। ब्रह्माण्डमध्ये ये तीर्थानि, तानि तव हस्तस्पर्शात्, हे सूर्य! तेन सत्यम्, हे देव, मे तीर्थतोयं ददातु, हे सूर्य! इति प्रार्थयेत्।