नारदः तेन तुष्टः धर्म्यम् उक्तिं समुपादिशत्। अहम् अस्मि सोमदत्तः इति तेनोक्तम्, धर्मनिष्ठः सन् सर्वदा विख्यातः। गुरौ अनादरं कृत्वा, अहम् एवंविधां अवस्थां प्राप्तवान्। शतानि सहस्राणि च ब्राह्मणान् अहम् अदभम्। यो जनः निरन्तरं लोके भयस्य कारणम् भवति, मांसभक्षणे च प्रवृत्तः, सः यथा दुःखं अनुभवति, एवं मया अनुभूतम्। अतः, हे विभो, एवं न कर्तव्यम् इति मे निश्चितम्। एवं सर्वमाख्याहि, हे सरवे, मम महती जिज्ञासा अस्ति। अहं समागतः, कथयिष्यामि—शृणु सम्यक्, हे सरवे। यः शास्त्रं व्याख्यायति, धर्मं उपदिशति, नीतिशास्त्रस्य पाठयिता च भवति, व्रतानां निर्देशं करोति, भयात् रक्षां ददाति, अन्नदानं च करोति, दीक्षां ददाति, संस्कारान् सम्पादयति, स एव गुरुर्भवति—स पूज्यः, स वन्दनीयः इति श्रुतम्। एते सर्वे समाः एव, हे सरवे, एतत् सम्यक् वद। गुरोः माहात्म्यं यः कथयति, शृणोति, अनुमोदति च—ते सर्वे अपि समपूज्याः, असंशयं। यः वेदान् शिक्षयति, मन्त्रान् व्याख्यायति, धर्मयुक्तः पुराणपारायणः च, यः देवपूजार्हकर्माणि, देवपूजनस्य फलम्, च विवेचयति—पुराणानि, हे राजन्, सर्ववेदार्थसारभूतानि। यः संसारसागरं तर्तुं यतते, तस्य सर्वे धर्माः पुराणेषु निर्दिष्टाः। पुराणानि, हे बुध, इह परत्र च सुखस्य हेतवः। तस्य चित्तं शुद्धं भवति, धर्मनिष्ठः सदा भवति। हे राजन्, विष्णुभक्तेषु धर्मविवेकः जायते। ये धर्मार्थकाममोक्षफलार्थिनः, ते पुराणश्रवणेन लाभं प्राप्नुवन्ति। अहं तु, अहं एव, यो गर्वात् सर्वज्ञं गौतमं मुनिम् अवमन्य भाषितवान्। कदाचित् परमेश्वरपूजनाय गतवान्। स गौतमः, शान्तः महाबुद्धिमान्, तेजोराशिः आसीत्। स भगवान् शिवः, विश्वगुरुः, मया पूजितः। यः जानन् वा अजानन् वा गुरौ अवमानं करोति, स पापं प्राप्नोति; यः तु गुरुम् आदरात् सेवते, सः पुण्यं लभते। तस्य शापेन अहं अन्तः क्षुधया दग्धः अभवम्। एवं स ब्राह्मणश्रेष्ठः वटवृक्षे रात्रौ एवं भाषमाणः आसीत्। तस्मिन्नेव काले धर्मनिष्ठः कश्चन ब्राह्मणः आगतः। सः गङ्गाजलं स्कन्धे धारयन्, जगन्नाथस्य स्तुतिं कुर्वन् आगतः। तं मुनिं दृष्ट्वा, तौ पिशाचः राक्षसश्च, तं हन्तुं न शेकतुः। तदा राक्षसाः अब्रुवन्—नामस्मरणस्य माहात्म्येन वयं राक्षसाः दूरं गताः। हे ब्राह्मण, दिव्यनामावरणं त्वां महतो भयात् रक्षति। अच्युतस्य प्रभामाहात्म्येन ते परमां शान्तिं प्राप्ताः।