ततः तया सह पुत्रेण शीघ्रं भूतेषु जन्म प्राप्तव्यमिति आज्ञाप्यते। तदा सा भीषणा, क्षुधार्ता, विकटस्वरेण भीषणं विलपन्ती, स्वपुत्रैः परिवेष्टिता तस्थौ। ते सर्वे राक्षसैः सेविते नर्मदातटे वनं जग्मुः। तत्र दुःखदुःखी कश्चन जनः, लोकविरुद्धं आचरन्, निवसति स्म। तत्र वटवृक्षतले कोपपूर्णः ब्रह्मराक्षसः स्थित्वा उवाच— "कस्माद्व्यपायेन, सत्यम् वद, इमे मम पुत्राः जाताः?" सर्वं तस्य निवेद्य, ततः स एवमुवाच— "मम मित्रस्नेहान्महतः, सर्वं त्वया वक्तव्यम्।" "यः पापं आचरति, स दशसहस्रयुगानि यातनां भजते। अतः बुद्धिमान् मित्रं न कदापि छलयेत्।" इत्युक्त्वा नारदः प्रसन्नः धर्मयुक्तं वचनं प्रोवाच। "अहं धर्मनिष्ठः सोमदत्तः नाम्ना प्रसिद्धः। आचार्ये प्रत्यक्ष्यं उपेक्ष्य, इदृशं स्थिति प्राप्तवान्। किन्तु शतशः सहस्रशः ब्राह्मणान् अहं भक्षितवान्। यः सततं लोकभीतिं जनयति, मांसभक्षणे रतः, तेन मया अनुभवितम्; अतः, हे विशुद्ध, एवं नाचर्यं।" "एवं, सर्वं मे वद, सरवे, महत्सु कौतूहले।" इत्युक्ते, "आगतः अस्मि; अहं ते सर्वं वक्ष्यामि— शृणु, हे सरवे।" यः शास्त्रं व्याख्याय धर्मं शिक्षयति, नीतिशास्त्रं उपदिशति, व्रतानि उपदिशति, भयात् रक्षति, अन्नं ददाति, दीक्षा ददाति, संस्कारं करोति, मित्रश्रेष्ठ, एते गुरवः सम्मानार्हाः प्रणाम्याः च। सर्वे एते समा एव, हे सरवे; इदं यथावत् वद। गुरोः महत्त्वं कथनं, तस्य श्रवणं, अनुमोदनं— एते सर्वे सदा तुल्यसम्मानार्हाः; नात्र संशयः। वेदाध्यापकाः, मन्त्रव्याख्यायकाः, धर्मयुक्तः पुराणपाठकः, देवपूजायोग्यकर्माणि, देवपूजाफलम्— पुराणानि, हे राजन्, सर्ववेदार्थसारम्। यो संसारसागरं तर्तुं यतते, सर्वधर्माः पुराणेषु घोषिताः, हे राजन्। पुराणानि, हे बुध, अस्मिन् परत्र च सुखाय। तस्य चित्तं शुद्धं भवति, स धर्मनिष्ठः सदा। विष्णुभक्तेषु धर्मविवेकः जायते, हे राजन्। ये धर्मार्थकाममोक्षफलैः इच्छन्ति— अहं तु, गर्वेन, सर्वज्ञं गौतमं ऋषिं अवमानितवान्। कदाचित् परमेश्वरपूजायै गतः। स गौतमः शान्तः, महाबुद्धिः, तेजोभृत् आसीत्। शिवः, सर्वजगत्संस्कर्ता, यं अहं पूजितवान्।