सा राक्षसी पक्षिणः कपीन् च, श्रेष्ठानपि, ग्रसति स्म। तया भूमिः भीषणा जाता, प्रेतकायशिरोरक्तलेशैः शोभिता। सा राक्षसी महतीं पीडां जनयित्वा, वनान्तं प्रविवेश। ततः सा नर्मदातटमगच्छत्, यत्र ऋषयः सिद्धाश्च वसन्ति स्म। तत्र सा काचित् तपस्विनं प्रियया सह रममाणं ददर्श। सा राक्षसी तं मुनिं शीघ्रतया गृहीत्वा, यथा मृगयुः हरिणशिशुं गृह्णाति, तथैव चकार। सा पतिं रक्षन्ती, भीतिभारात् करौ संजघान शिरसि। सा प्रार्थयन्ती जगाद—"मम प्रियतमं जीवनं दत्त्वा, मम मनोरथं पूरय। अहं अनाथा अस्मि, एषा राक्षसी मां न हिंस्यात्, अस्मिन निर्जने वने। हे रिपुघातिन्, किं वा वदामि युवती विधवा जाता? पतिरेव मम परमः बन्धुः, परमं जीवितम्। हे जननाथ, अनाथायाः अपत्यहीनायाः च बालायाः मां रक्ष। अहं पुण्यस्य कन्या अस्मि—मम पतिं दत्त्वा मां रक्ष। बुधैः एवमुक्तं—जीवनदानमेव देयम्।" एवमुक्तापि सा राक्षसी द्विजं मुनिं बलात् जग्धवती, यथा सिंहः कृष्णमृगशावकं गृह्णाति। ततः सा क्रोधात्, पूर्वशापपीडितं राजानं पुनः शशाप। "स्त्रीसंयोगात् त्वमपि निश्चितं मृत्युम् आप्स्यसि। मम पतिर्यथा ग्रसिता, तथैव त्वं पिशाचत्वं प्राप्स्यसि।" इति शप्तवती। प्रमाण्युः क्रोधात् अंगारवृष्टिं ससर्ज। स एकेनैव अपराधेन एकः शापः युक्तः इति न्यगदत्। ततः सः पुत्रेण सह शीघ्रं पिशाचयोनिं गच्छतु इति उक्तवान्। सापि राक्षसी भीषणया वाचा, भूयः शून्यया भूता, बालैः परिवृता, दुःखेन क्रोशन्ती निर्जनं वनं नर्मदातटे ययौ, यत्र राक्षसाः वसन्ति स्म। तत्र कश्चित् दुःखार्तः, लोकविरोधी, वसति स्म। स ब्रह्मराक्षसः, वटवृक्षस्य अधः स्थित्वा, रुष्टः सन्, जगाद—"कस्मात् पापात् मम इमे जाताः? सत्यम् आख्याहि।" सर्वं श्रुत्वा, सः पुनरुवाच। "मित्रे महति स्निग्धे त्वं सर्वमेतत् वक्तुमर्हसि। यः पापं करोति, स दशसहस्रवर्षाणि क्लेशं भजते। तस्मात् बुधः मित्राणि न वञ्चयेत्।" इति। नारदः तेन तुष्टः धर्मवचनं प्रोवाच। "अहं सोमदत्तः धर्मनिष्ठः प्रसिद्धः। आचार्ये विषये उदासीन्येन मम एष दशा प्राप्ता। किन्तु अहं शतान्यथ सहस्राणि ब्राह्मणान् जग्धवान्। यः सदा लोकं भयंकुर्यात्, मांसभक्षणे रतः स्यात्, सः मया अनुभूतं। अतः, महाभाग, एवं न कर्तव्यम्।" इति। एवं सः स्वकथां कथयित्वा, पुनः उवाच—"सर्वमाख्याहि, सरवे, मम जिज्ञासा महान्।" सः प्रत्युवाच—"आगतः अस्मि, सर्वं वक्ष्यामि, शृणु सरवे।" "यः शास्त्रं व्याख्यायति, धर्मं शिक्षयति, नीतिशास्त्रं चोपदिशति, व्रतानां उपदेशकः, भयात् त्रातुं समर्थः, अन्नदः च स्यात्—" इति स कथाम् आरब्धवान्।