श्वेतपीतवर्णौ तेजस्विनौ सुवर्णरजतसम्बद्धौ तत्र समागतौ। तत्र संशयरहितचित्तः शुकः समीपमुपागतवान्। ततः द्वावपि दृष्टिसंयोगात् अदृश्यौ अभवताम्, तत्र किमपि अद्भुतमिव जातम्। तस्मिन्परमगिरौ तस्य मार्गे न कापि विघ्नता आसीत्। धर्मात्मा सः शुकः पुष्पितवृक्षवाटिकां ददर्श। तत्र साकारैः दूरतः निराकारः दृश्यते स्म। सः उत्तममार्गमाप्त्वा पृष्ठतः अनुगतः। स्वशक्तिं प्रदर्श्य सः सर्वभूतस्वरूपः अभवत्। निमेषमात्रेण शुकस्य आरोहणं सम्पन्नम्। तत्र ऋषयः सिद्धाश्च तस्मै पुत्रस्य मार्गं न्यवेदयन्। सः स्वयम् पित्रा सह त्रिलोक्यां घोषं कृतवान्। धर्मात्मा सः ‘भोः’ इति शब्देन प्रत्यभाषत। सः स्थावरजङ्गमं समस्तं जगद् उच्चैः पुनराहृत्य स्थितवान्। गिरिशिखरकन्दरासु तेन शुकः सम्बोधितः। सः गुणान् सत्त्वादीन् परित्यज्य परं पदम् अवाप। एवं नारद, भगवता रुद्रेण च व्यासः प्रार्थितः। पश्य ब्रह्मन्, स्वात्मनि एव ब्रह्मभूतं तं न आगतम्। ब्रह्मस्थितिं प्राप्य शुकः गार्हस्थ्यं परित्यज्य लोकेषु विचचार। सः बदरिकाश्रमं गत्वा नरनारायणयोः दर्शनाय प्रययौ। तत्र सः तपस्यायां स्थित्वा निरन्तरं शुकं स्मरन् आसीत्। प्रिय, सः श्वेतद्वीपं गतः, यत्र त्वं पूर्वं गतवान्। तत्र जनार्दनं वेदवेद्यं देवदेवं ददर्श। योगिश्रेष्ठ, तत्र त्वया मया सर्वदेवगुह्यस्थाने स्थितः दृष्टः। त्वं सदा मोक्षमार्गं अनुसृत्य इच्छया लोकान् पश्यसि। ब्राह्मण, सः वैकुण्ठं जगाम, यत्र सर्वलोकैः पूजितः। नारद, तत्र यस्य तेजसा सर्वे लोका विराजन्ति, सः तत्र विराजते। तत्र पद्मैः आवृताः सरांसि, दिव्याङ्गनाविलासपूर्णानि च। द्वारदेशे चतुर्भुजाभरणभूषितौ द्वारपालौ स्थितौ। तत्र प्रविश्य देवदेवं चतुर्भुजं ददर्श। सः शङ्खचक्रगदापद्मधारिभिः रूपैः पूजितः आसीत्। मेखलायज्ञोपवीतकङ्कणकङ्कणैः भूषितः सः। सः तं दिव्यैः सिद्धैः हस्तैः अहर्निशं सेव्यमानं ददर्श। वासुदेवाय, सर्वलोकसाक्षिणे, नमः। वासुकिशय्याय, श्वेतद्वीपवसिने, हरये नमः। नृसिंहाय, ध्रुवाराधिताय, सांख्ययोगेश्वराय नमः। नाभये, जगद्धात्रे, सृष्टिकर्त्रे, संहर्त्रे च नमः। वेदकर्त्रे कृष्णाय, बुद्धकल्किरूपिणे च नमः। नरनारायणाय, शिशिविष्टाय, विष्णवे च नमः। ऋभवे सुव्रताय, सुधाम्ने, अजिताय च नमः। यज्ञाय, यज्ञभोक्त्रे, महाबलाय, मार्गान्वेषिणे च नमः।