तस्मिन्नेव क्षणे स सर्वासङ्गबन्धनात् मुक्तं स्वात्मानं ददर्श। पुनः स योगमारुह्य मोक्षमार्गमवेक्षत। तदा महातेजाः व्यासपुत्रः निश्चितात्मा नभसि विचरत्। तं सर्वभूतानि मनसो वायोश्च वेगेन शीघ्रं पश्यन्ति स्म। दिव्यपुष्पवर्षैः सुराः तं पूजयामासुः। सिद्धर्षयश्च विस्मिताः पप्रच्छुः—“कः एष सिद्धिमाप्नोत्?” इति। स महातेजाः प्रमुदितः तान् ऋषीन् प्रीत्या प्रोवाच। तस्मै युष्माभिः एकचित्तैः एवमुत्तरं दातव्यम्। अष्टविधं तमः परित्यज्य पञ्चविधं कामं च त्यक्तवान्। तदा स नित्यम् निर्गुणे पदे, यत्र लिङ्गं पूज्यते, समागतौ, श्वेतपीतवर्णौ, सुवर्णरजतसम्भूतौ, शोभमानौ, तत्र शुकः संशयरहितचित्तः समुपजगाम। ततः, द्विजश्रेष्ठ, तौ उभौ अदृश्यौ अभवेताम्, किञ्चिदद्भुतमिव सञ्जातम्। परमगिरिः अपि तस्य मार्गे विघ्नं न चकार। धर्मात्मा शुकः पुष्पितवृक्षवनं ददर्श। रूपिणः दूरात् अरूपमपि तेन दृष्टम्। स उत्तमं मार्गमवाप्य, पृष्ठतः अन्वगच्छत्। स्वशक्तिं प्रदर्श्य, सः सर्वभूतात्मा अभवत्। निमेषमात्रेण शुकस्योर्ध्वगमनं सञ्जातम्। तस्मै ऋषयः सिद्धाश्च तस्य पुत्रस्य मार्गं न्यवेदयन्। सः स्वपिता सह त्रैलोक्ये घोषयन् निनादयामास। धर्मात्मा सः 'भोः' इति शब्देन प्रत्युवाच। सः स्थावरजङ्गमं जगत् समाकृष्य, घोरनिनादं चकार। पर्वतस्य शिखरेषु गुहासु च तं शुकं सम्बोधयामास। गुणान् सत्त्वादीन् परित्यज्य, सः परमं पदम् अवाप्तवान्। एवं, नारद, व्यासः भगवता रुद्रेण च विनियुज्यते स्म। पश्य, ब्रह्मन्, स्वात्मनि एव तं ब्रह्मभूतं, यो न आगच्छति, तं पश्यसि। ब्रह्मपदं प्राप्य, शुकः गार्हस्थ्यं परित्यज्य लोकेषु विचरन् अभवत्। सः बदरिकाश्रमम् अगच्छत्, नरनारायणयोः दर्शनाय। तत्र तपस्यास्थितः सततं शुकं स्मरन् अवसत्। प्रिय, सः श्वेतद्वीपं जगाम, यत्र त्वं पूर्वं गतवान्। तत्र जनार्दनं देवदेवं वेदवेद्यं ददर्श। त्वया, योगिश्रेष्ठ, अहं सर्वदेवताधिष्ठानगुह्ये स्थितः दृष्टः। सदा त्वं मोक्षमर्गं अनुवर्तसे, जगत् यथाकामं पश्यसि। ब्राह्मण, सः वैकुण्ठं जगाम, सर्वलोकैः पूजितः। नारद, सर्वे लोका यत्र सः विराजते तस्य तेजसा विराजन्ति। तत्र सरांसि पद्मैः आच्छादितानि, देवस्त्रीविलासपूरितानि च आसन्। द्वारस्थाः चतुर्भुजाः भूषणैः विभूषिताः द्वारपालाः आसन्। अन्तः प्रविश्य, तत्र देवदेवं चतुर्भुजं ददर्श। तं शङ्खचक्रगदापद्मधारिभिः रूपैः पूजितम्।