शुकः, परिक्राम्य, कैलासशैले गतवान्। तस्य मातरः, क्लिष्टहृदया, शोकाकुला 'मम पुत्र क्षणमात्रं तिष्ठ' इति रुदती तमनुययौ। स तु केवलं मोक्षमेव परिगृह्य, परं पदं प्राप्य निर्ययौ। पुनः स महर्षिः तं ब्राह्मणं शुकस्य गमनवृत्तान्तं पृष्टवान्। तद्वचनं श्रुत्वा मम चेतः अद्य परमानन्दं प्राप्तम्। कृष्णस्य गुणसिन्धौ तृष्णा कदापि न तृप्यति। अत्र ते कुत्र निवसन्ति? एष मे महद्भ्रमः। तदा स महर्षिः शास्त्रानुसारं स्वात्मानं संयम्य, प्राचीं दिशं प्रति मुखं कृत्वा, आदित्यतेजसा दीप्तिमान् बभूव। तत्र न पक्षिसंघः, न शब्दः, न दृश्यं किञ्चिदासीद्। तस्मिन्नन्तरे स सर्वासङ्गविमुक्तः स्वात्मानं पश्यन्, पुनर्योगमारुह्य मोक्षमार्गं अन्वेष्टुम् आरब्धवान्। तदा व्यासस्य तेजस्वी पुत्रः, निश्चितसंकल्पः, आकाशे गतवान्। सर्वभूतानि तम् मनसो वायोः च वेगेन शीघ्रं गच्छन्तं दृष्टवन्तः। दिव्यैः पुष्पवर्षैः देवाः तमर्चयन्। सिद्धर्षयः अपि विस्मयेन पृच्छन्ति—'कः अयम्, यः सिद्धिं प्राप्तवान्?' इति। स महातेजाः प्रमुदितः तान् ऋषीन् सम्बोधितवान्। तस्मै एकाग्रचित्ताय उत्तमं प्रत्युत्तरं दातव्यं इति उक्तवान्। स अष्टविधं तमः परित्यज्य, पञ्चविधं कामं च उत्सृज्य, तस्मिन् नित्ये निर्गुणे स्थाने, यत्र लिङ्गं पूज्यते, सम्यक् सम्युक्तं श्वेतपीतवर्णं सुवर्णरजतसंकाशं तत्र प्राप्य, स शुकः संशयमुक्तचित्तः समुपविवेश। तत्र, द्विजश्रेष्ठ, तयोः उभयोः अदृश्यत्वम् अभवत्—किञ्चिदद्भुतमिव। कैलासशैलः तस्य मार्गं न निरोधयत्। धर्मात्मा शुकः पुष्पितवृक्षवनं दृष्टवान्। रूपिणः जनाः अरूपिणं दूरात् अपश्यन्। स परमार्गं प्राप्य, पृष्ठतः अनुव्रजन्। स्वशक्तिं दर्शयित्वा, स सर्वभूतरूपो बभूव। निमेषमात्रेण शुकस्योर्ध्वगमनं सम्पन्नम्। ऋषयः सिद्धाश्च तस्मै पुत्रस्य मार्गं न्यवेदयन्। स स्वयं पितरं सह त्रिलोके घोषयन् बभूव। धर्मात्मा स शुकः 'भोः' इति शब्देन प्रत्युवाच। स जडचेतनमिदं विश्वं घोषेण प्रतीयमानं प्रत्याहरत्। शैलेषु गिरिदर्येषु शुकं प्रति भाषते स्म। सत्त्वादिगुणान् परित्यज्य, स परं पदं प्राप। एवं, नारद, भगवता रुद्रेण च व्यासः प्रार्थितः। पश्य, ब्राह्मण, स्वात्मनि एव तं ब्रह्मभूतं, यः न आगच्छति। ब्रह्मपदं प्राप्य, शुकः गार्हस्थ्यजीवनं परित्यज्य, लोकान् विचरन् बभूव। स बदरिकाश्रमं गतवान्, नरनारायणयोः दर्शनाय। तत्र स तपस्यासक्तः, सततं शुकं स्मरन् अवतिष्ठत्।