शरीरं रोगनाशाय क्लिश्यते स्म। दिवा च रात्रिश्च पुनः पुनः मर्त्यानां आयुः हरतः। जातस्य मर्त्यस्य जरास्य आगमनं निश्चितम्—क्षणमपि न तिष्ठति। सूर्यः अपि पुनः पुनः अस्तं गच्छति उदेति च। निशाः जनानां शुभाशुभफलानुसारं यान्ति। यदि पुरुषस्य कर्मफलम् अन्यस्मिन्न् न निर्भरं स्यात्, तर्हि सत्त्ववन्तः अपि स्वकर्मभिः फलविहीनाः दृश्यन्ते। कामैः पूर्णाः जनाः अपि आशाबद्धाः सुवर्णबद्धाश्च दृश्यन्ते। लोके च केवलं मायया सुखे जीवितम् अस्ति। कश्चित् कर्म कुर्वन् अपि न प्राप्नोति यत् प्राप्यं तद्। बीजं कुट्रचित् उत्पाद्य अन्यत्र गच्छति। यस्य उपशमः दृश्यते, स पुष्पपाते आम्रस्य इव। प्रयत्नं कुर्वन्तं अपि कदाचित् अण्डं न जायते। कश्चित् दीर्घायुषा पुत्रः जायते—कथं स मृतपितृवत् स्यात्? दशमासान् उदरस्थः सन् अपमानाय कुलस्य जायते। पुण्यलक्षणानि लब्ध्वा अपि शुद्धाः न जायन्ति। किंचित् कारणं अदृश्यं सन् गर्भः गर्भाशयं प्रविशति। यः पुरुषः सुखदुःखयोः त्यागं करोति, स एव शान्तिम् आप्नोति। दुःखेन धनं परित्यज्य, धार्यमाणं च तद् न सुखदायकम्। विशिष्टाः पुरुषाः धनस्य स्थितिं स्थितिं प्राप्नुवन्ति। सर्वसंचयाः अपचये अन्तं प्राप्नुवन्ति; सर्वोन्नतिः पतनेन समाप्ता। तृष्णायाः न अन्तः, तृप्तिः एव परमानन्दः। क्षणमात्रम् अपि तां लभमानः न तिष्ठति। ये बुद्ध्या भूतस्वभावं विचिन्वन्ति, ते तमः अतिक्रम्य गच्छन्ति। एकमेव वस्तु संगृह्य, कामैः अतृप्ताः भवन्ति। ततः, अस्य दुःखस्य मोक्षाय उपायः अपि चिन्तनीयः। शब्दे, स्पर्शे, रसदर्शने, तथा गन्धे च परमं अनुभवः लभ्यते। ये वाक्-व्यवहारेण जीवन्ति, तेषां न दुःखं न रोगः। स्नेहं संहित्य, स्तुतौ च अन्यत्र च, आत्मन्येव स्थितः, उदासीनः, निराशः च भवति। यदा सुखदुःखयोः विपर्यासः जायते, तदा स्वभावानुसारं आचरणीयम्; यतयः न पतन्ति। पूर्वदेहाः सदा तस्यैव देहिनः भवन्ति। अन्येन देहेन दग्धं, अन्यदेहस्य बलं च दुर्बलं च। संयोगेन, शुक्रबिन्दुः अचेतनः गर्भे स्थाप्यते। यत्र अन्नपानं पच्यते, यत् खाद्यं तच्च उपयुज्यते। गर्भे मूत्रपुरीषं स्वाभाविकं मार्गं गच्छति। उदरे भ्रूणाः जायन्ते, अन्ये अपि तथैव जन्यन्ते। गर्भसंयोगात्, यः जीवति, सः विमुच्यते। गर्भसहितस्य सप्तमे मासे तादृशः भावः जायते।