मनसि अत्यन्तं भीतः स शिष्यः गुरोः पादयोः प्रणम्य तस्मै उवाच—“सर्वं क्षमस्व, भगवन्; मया न किञ्चित् अपराधः कृतः।” तदा स आत्मनं निन्दन्, विवेकाभावेन समर्पितः अभवत्। विवेकहीनः इह लोके पशुवत् एव भवति—नात्र संशयः। “अज्ञानविवेकाभावात् मया एष पापः कृतः।” इति स प्राह। “विवेकहीनः कः सुखं प्राप्नोति, कः दुःखं न प्राप्नोति?” इति स चिन्तयन्। “एष अवस्था अनन्ता न भविष्यति; द्वादशवर्षपर्यन्तं स्थास्यति। ततो पूर्वस्थितिं पुनः प्राप्स्यसि, भूमिं च भोक्ष्यसे।” इति गुरुस्तम् आश्वासयत्। राजा अपि दुःखेन अभिभूतः, राक्षसीरूपं स्वीकृत्य, भीषणदर्शना रात्रिसमाना एकाकिनी शून्ये वनान्तरे विचरन्ती अभवत्। पक्षिणः कपिलः च उत्तमान् अपि तया भक्षिताः। भूमिः भीषणा अभवत्, शवपिशाचानां रक्तकेशैः शोभिता। तया महद् दुःखं उत्पाद्य, सा वनस्य गम्भीरं प्रदेशं प्रविष्टा। ततः सा नर्मदातटं प्राप्तवती, यत्र ऋषयः सिद्धाः च वसन्ति। तत्र सा कञ्चन ऋषिं प्रिया सहितं रमन्तं दृष्टवती। तं शीघ्रं तया गृहीतं, यथा मृगः शार्दूलः गृहीति। तदा सा भयात् कराभ्यां शिरसि संयोज्य, वाक्यं उवाच—“जीवनं दत्त्वा प्रियतमं वरं देहि; राक्षसी मम अनाथायाः एकाकिन्याः वनान्तरे न हिंसां कुर्यात्। भगवन्, किं तु नवयुवती विधवा भवामि, किं वदामि? पतिः एव मे परमबन्धुः, परमजीवनम्। जनाधिप, कुटुम्बहीनायाः अपत्यहीनायाः माम् रक्ष। अहं पुण्यस्य कन्या अस्मि—पतिं दत्त्वा माम् रक्ष। बुद्धिमन्तः एवं वदन्ति—जीवनदानं देहि।” एवं याच्यमानः अपि, राक्षसी तं द्विजं ऋषिं व्याघ्रः कृष्णमृगशावकं यथा बलात् भक्षयामास। ततः सा कोपात् पुनः राजानं शप्तवती, यः पूर्वशापेन अपि पीडितः आसीत्। “स्त्रीसङ्गात् त्वं अपि मृत्युम् अवश्यम् प्राप्स्यसि। पतिभोजनात् राक्षसीभावं त्वं अवश्यम् प्राप्स्यसि।” इति सा शप्तवती। प्रामन्युः क्रोधेन ज्वालावृष्टिं स्रष्टुम् आरब्धवान्। “एकस्य अपराधस्य एकः शापः मम युक्तः। अधुनैव पुत्रसहितः प्रेतयोनिं गच्छ।” ततः सा राक्षसी, भूत्वा, भीषणया वाचा बालैः परिवृता, तृषितः, घोरं रुदन्ती अभवत्। ते नर्मदातटे राक्षसैराकीर्णे वने गताः। तत्र कश्चन दुःखेन पीडितः, लोकविरुद्धं आचरन्, वसति स्म। तत्र ब्रह्मराक्षसः, कोपपूर्णः, वटमूले स्थित्वा, उवाच—“कस्मात् पापात्, सत्यं वद, एते मम सन्तानाः जाताः?” सर्वं तस्मै निवेद्य, स पुनः उवाच। “मित्रस्नेहात्, सर्वं वद। यः पापं करोति, स दशसहस्रयुगपर्यन्तं यातनां भजते। अतः बुद्धिमान् मित्रं न कदापि वञ्चयेत्।