सः पुनः पुनरपि नवानि नानाविधानि कर्माणि गृह्णाति। सदा मोहमध्येऽपि दुःखमेव सुखमिति नाम्ना अभिधत्ते। तदा स्वकृतकर्मणः सम्भवात् बन्धनात् विमुक्तः सन्, संयमेन तपसश्च शक्त्या सङ्गच्छेदेन च, बहवः जनाः सिद्धिमवाप्नुवन्, अव्यग्राः सन्तः, सुखोत्पत्त्या च समन्विताः। श्रवणेन हि बोधः लभ्यते, बोधे प्राप्ते सुखं वर्धते। दिनप्रतिदिनं मोहिताः जनाः समीपं यान्ति, न तु पण्डिताः। अल्पबुद्धयः मनसः शोकैः पीड्यन्ते। यः तान् न पूजयति, सः स्नेहबन्धनात् विमुक्तः भवति। कुत्सितं चिन्तनं निगृह्य, शीघ्रं विवेकः जायते। तदभावे मोहः जायते, तदुपस्थाने मोहः नश्यति। यस्य एष विवेकः अस्ति, तस्य सर्वेषु वस्तुषु शोकस्य स्थानं नास्ति। दुःखेन दुःखमेव लभ्यते, महापराभवः प्राप्यते। यत् कार्यं साधयितुं न शक्यते, तस्मात् तत्र न प्रवर्तेत। हि, यदा विषयः पुनः पुनः चिन्त्यते, तदा तस्य क्षयः न भवति, अपि तु वर्धते। आत्मनः शक्तिं ज्ञात्वा, न अन्यैः समत्वं याचेत। पण्डितः स्वास्थ्यम् अपि न कदापि अवमानयेत्, न च प्रियजनानाम् संगतिम्। शोकं विना, यदि उपायः दृश्यते, तर्हि तत्क्रिया कार्यम्। जरामरणयोः दुःखात्, आत्मानं प्रियं उद्धरेत्। यथा तीक्ष्णाग्राणि शराणि दृढधनुर्धरैः विसृष्टानि, तथा शरीरं रोगनाशाय पीड्यते। अहोरात्रं पुनः पुनः मर्त्यस्य आयुः हरन्ति। मृत्युः जातस्य जरां अधिगच्छति, क्षणमपि न तिष्ठति। सूर्यः हि अस्तं गच्छति, पुनः पुनः उदेति। रात्रयः जनानां सौभाग्यदुर्भाग्यैः याप्यन्ते। यदि कर्मणः फलम् अन्येषां नापेक्ष्येत, तर्हि पश्यामः पुण्यात्मानः येषां कर्म विफलं जातं, स्वकृतैः च वञ्चिताः। कामैः पूर्णाः जनाः दृश्यन्ते, आशाभिः सुवर्णेन च बद्धाः। लोके च मिथ्यया केवलं सुखेषु जीवति। कश्चित् कर्म करोति, किन्तु लभ्यं न लभते। बीजम् एकत्र उत्पाद्य, अन्यत्र गच्छति। यस्य निरोधः लभ्यते, सः आम्रपुष्पपतनवत्। प्रयत्नेन अपि, अण्डम् न जायते। पुत्रः दीर्घायुष्मान् जायते, कथं सः मृतपितरमिव? दशमासान् धार्यते, पश्चात् कुलस्य कलङ्करूपेण जायते। शुद्धाः अपि, तेषां शुभलक्षणान् प्राप्य, न जायन्ते। निमित्तमपि अदृष्ट्वा, गर्भः योनिम् प्रविशति। यः पुरुषः दुःखसुखे त्यजति, सः विमुक्तः। दुःखात् धनं त्यज्यते, तदपि धार्यमाणं न सुखं ददाति। विशिष्टपुरुषाः एकस्मात् धनस्थितेः अन्यां प्राप्नुवन्ति।