य एते विधिविदः स्वाध्यायनिष्ठाश्च पर्वतशिखरात् भूमिमवातरन्। तत्रैकाकी मौनं समास्थाय ध्यानपरायणः स महात्मा स्थितवान्। हे महर्षे वसिष्ठ, ब्रह्मनादोऽत्र न श्रूयते, तेनायं पर्वतः ब्रह्मघोषविहीनः शोभां न प्राप्नोति। स तु सर्वदा प्रशान्तचित्तः वेदवेदार्थवित्, पुत्रेण शुकेन सह वेदाध्ययनं कृतवान्। तस्मिन्नेव समये, सागरवेगेन प्रेरितः वातः तीव्रतरं प्रववौ। शुकः तु तेन वारितः सन्, जिज्ञासया परिपूर्णः बभूव। तदा त्वं सर्वं वातगतिकथां वक्तुमर्हसि इति तस्याध्ययनविघ्नात् वाक्यमिदं प्रोक्तम्। स तु तमःरागौ त्यक्त्वा सत्ये स्थितः। देवयानो मार्गो विष्णोः, पितृयानस्तु तमसः इति ज्ञातवान्। पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च यत्र यत्र वाताः गच्छन्ति, तत्र तत्र साघ्याः देवगणाः महाबलाः समुत्पन्नाः। उदानः तस्य पुत्रः अभवत्, ध्यानः अपि पुत्ररूपेण जातः। प्राणः शत्रुनाशनः अपत्यान्निरपवादः। स वातः सर्वेषां प्राणिनां पृथक् क्रियाः धारयति। स एव मेघसमूहान्, धूमतपोजातांश्च, प्रेषयति। अम्बरस्थले केवलमल्पेन सलिलचिह्नेन विद्युतः सह परमतेजः उत्पादयति। स एव सोमादीन् नक्षत्रगणांश्च सततं उदययति। स वातः चतुर्षु सागरेषु जलं धारयति। स एव मेघसमूहान् सञ्चित्य पर्जन्याय ददाति। येन नानाप्रकारेण नीलमहामेघाः निर्मीयन्ते। देवानां दिव्यरथान् आकाशे स एव वहति। तेन शीघ्रवेगेन वृक्षोत्पन्नाः रसान् स्रावयति। यस्य प्रवाहे दिव्याः आपः व्योम्नि सञ्चरन्ति। यस्मिन् दूरतः निरुद्धे सूर्यः एकरश्मिः निवार्यते। यस्मात् सोमः दिव्यः सुधानिधिः पूर्यते। स एव कालेन सर्वेषां प्राणिनां प्राणं संहरति। यः सम्यग्दर्शी, नित्यनियमसंशान्तचित्तः, तेन दृष्ट्वा तदन्तं शीघ्रं दिशान्तमुपयान्ति। येन वर्षेण आहताः आपः प्रत्याह्रियन्ते। एवं दितेः पुत्राः मरुतः अद्भुततमाः सन्ति। इदं चाप्यद्भुतं—यदयं परमशैलः विष्णोः श्वासवेगेन बलात् कम्पितः। अतः ब्रह्मविदः वेदं न पठन्ति यदा वातः अतीव वेगेन प्रवहति। एवं उक्त्वा भगवान् पाराशर्यः। ततः व्यासः स्नानाय गतः, शुकः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः तत्र स्वाध्यायनिष्ठः दृष्टः। तत्र मुनिना शुकः, व्यासपुत्रः, स्वाध्यायसमाहितः दृष्टः। उत्थाय स मुनिना पूजितः, यतः कृष्णद्वैपायनस्य सुतः साक्षाद्ब्रह्मपुत्रः इति।