नृत्ये गीतिषु च न किञ्चित् उत्साहः जायते, न च आसक्तिः उत्पद्यते। हे महाभाग, अहं पश्यामि त्वां आत्मनं स्तोतारं च निन्दकारं च समं भावेन। त्वया परममार्गः अनुत्तमः अनुत्पीडः च आश्रितः। नूनं तत्र एव त्वं स्थितः; हे महर्षे, अन्यत् किं त्वं पृच्छसि? आत्मन्य एव आश्रित्य, आत्मनं आत्मना एव पश्यन्, शीतगिरिं प्राप्तवान् सः पराशर्यं अपि ददर्श। आरर्णेयः, शुद्धचित्तः सूर्यसमानप्रभः। ततः सः धर्मात्मा सर्वं पितरं प्रति निवेदितवान्। श्रुत्वा वेदकर्ता अन्तर्येण हर्षं प्राप्नोत्। व्यासः पुत्रं आलिङ्ग्य तं पार्श्वे न्यवेशयत्। यज्ञाध्ययननिष्ठाः, गिरिशिखरात् भूमिम् अवतरन्। तत्र, मौनं धारणः ध्यानसमाहितः बुद्धिमान् एकाकी उपविशत्। हे महर्षे वसिष्ठ, ब्रह्मनादः न श्रूयते। ब्रह्मनादरहितः अयं पर्वतः न प्रकाशते। सः सदा शान्तचित्तः वेदविद् वेदार्थविद् च। सः पुत्रेण शुकेन सह वेदाध्ययनं अचरत्। समुद्रवायुनाः प्रेरितः वातः अतिवेगं ववौ। शुकः, निग्रहितः अपि, कौतूहलेन पूर्णः अभवत्। सर्वं वातगमनं त्वया वक्तव्यम्। अध्ययनविच्छेदात् एषा वाणी उक्ता। सः तमः रागं च त्यक्त्वा सत्यम् अधिष्ठितः। देवयानः मार्गः विष्णोः, पितृयानः मार्गः तमसः। पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च यत्र यत्र वाताः गच्छन्ति, तत्र साध्याः देवगणाः बलसम्पन्नाः उत्पन्नाः। उदानः तस्य पुत्रः अभवत्, ध्यानः अपि तस्य पुत्रः जातः। प्राणः, शत्रुनाशकः, अपत्यम् न प्राप्नोत्। वायुः सर्वभूतेषु पृथग् कर्माणि धारयति। सः मेघसमूहान् च धूमतप्तजन्मान् च प्रेषयति। आकाशे केवलं श्लेष्मत्रैः विद्युतः च परमदीप्तिं सृजति। सः चन्द्रादीनां उदयम् सततं जनयति। वायुः चतुर्षु समुद्रेषु जलम् धारयति। सः मेघान् संहृत्य तान् पर्जन्याय ददाति। येन, नानाविधेन, महान्तः नीलमेघाः सृज्यन्ते। सः देवदिव्यान् रथान् आकाशे वहति। तेन शीघ्रवेगेन वृक्षोत्पन्नानि रसानि प्रवाहयति। यस्य प्रवाहे दिव्याः आपः आकाशे गच्छन्ति। यस्मिन् दूरात् निरुद्धे सूर्यः एकरश्मिना निवार्यते। यस्मात् सोमः दिव्यं रसानिधिं पुनः पूर्यते। सः निश्चितकाले सर्वभूतेभ्यः प्राणं गृह्णाति। यः बुद्ध्या सम्यक् पश्यति, निरन्तरसंयमेन शान्तः।