जीवनमृत्युभ्यां समं ब्रह्मणि स्थितिं प्राप्नोति सः। यत् तु भिक्षुः, स मनसा इन्द्रियाणि संयम्य यथावत् आचरितव्यः। यथा दीपस्य प्रकाशेन आत्मा स्वयमेव निरीक्ष्यते, एवं बुद्ध्यालोकितः आत्मा द्रष्टव्यः। हे महाबाहो, यद् अन्यद् ज्ञेयं, तत् त्वया यथार्थतः ज्ञातम्। गुरोः कृपया स्वश्च तपसा त्वया सर्वं प्राप्यते। दिव्यं ज्ञानं सम्यगुत्थितं येन त्वं मया ज्ञातः, तव च महत्त्वं मम दृष्ट्या अपि अधिकतरम्, यद्यपि त्वं स्वयम् न वेत्सि। ज्ञानोत्पत्तौ अपि न सर्वे तां स्थितिं प्राप्नुवन्ति; केचन हृदयग्रन्थीन् विमुच्य दुःखनिवृत्तिम् आप्नुवन्ति। दृढनिश्चयविना, हे ब्रह्मन्, सा स्थिति न प्राप्यते। नृत्यगीतयोः न हर्षोत्पत्तिः, न चासक्तिः जायते। हे महाभाग, अहं पश्यामि यथा त्वं आत्मनं स्तौषि च निन्दसि च सममेव। त्वया ह्यनुत्तमः मार्गः स्वीकृतः, स च नित्यः, निर्व्यथः। तत्रैव त्वं स्थितवान्, हे महर्षे, किं पुनः पृच्छसि? आत्मन्येव विश्रित्य, आत्मानं स्वयमेव पश्यन्। शीतलम् अचलम् आगम्य, सः पराशर्यं अपि ददर्श। आरर्णेयः विशुद्धचित्तः, सूर्यसमप्रभः, तदा सर्वं पितरं प्रति न्यवेदयत्। श्रुत्वा तद् वेदकर्ता सन्तोषं मनसि प्राप। व्यासः पुत्रं परिष्वज्य समीपे स्थापयामास। ये च यज्ञाध्ययननिष्ठाः, ते पर्वतशिखरात् भूमिं प्रति अवतीर्यन्। ततः मुनिः मौनं समास्थाय, ध्याननिष्ठः एकाकी उपाविशत्। हे महर्षे वसिष्ठ, ब्रह्मणः शब्दः न श्रूयते। ब्रह्मशब्दविहीनः अयं पर्वतः न शोभते। सदा प्रशान्तचित्तः, वेदवेदार्थवित्, सः पुत्रेण शुकः सह वेदाध्ययनं अचरत्। तदा वातः अतिवेगेन, समुद्रवेगेन प्रेरितः, प्रववौ। शुकः, निगृह्य अपि, जिज्ञासया पूर्णः अभवत्। तदा सर्वं वातगमनं त्वया कथनीयम् इति उक्तम्। अध्ययनविघ्नात् एषः वचनः उक्तः। सः तमः रागं च परित्यज्य सत्ये स्थितः। देवयानः मार्गः विष्णोः, पितृयानः तु तमसः। पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च यत्र यत्र वातः गच्छति, तत्र साध्यगणाः महाबलाः उत्पन्नाः। उदानः तस्य पुत्रः अभवत्, ध्यानः अपि पुत्रत्वेन जातः। प्राणः, शत्रुनाशकः, अपत्यविहीनः। वातः सर्वेषु भूतिषु पृथक् पृथक् क्रियाः धारयति। सः मेघसमूहान्, धूमोष्मजांश्च उत्पादयति। आकाशे, केवलं सलिलरेणुभ्यः, विद्युतः च, परमं तेजः उत्पादयति। सः निरन्तरं चन्द्रादीनां उदयम् अपि करोति।