यः एवं पश्यति, स जलस्थ जलचर इव न लिप्यते। शरीरं त्यक्त्वा, मुक्तः, द्वन्द्वातीतः, शुभसंगः भवति। यत् द्विजैः धार्यते, हे प्रिय, मोक्षशास्त्रविद् त्वं, तत् एव। तद् अपि ध्याननिष्ठया पूजायाम् प्रत्यक्षं दृश्यते। न यः कामयते न द्वेष्टि, स एव ब्रह्मणं प्राप्नोति। प्राचीनैः आचरितः धर्मः चतुर्वर्ण्यः प्रसिद्धः। कर्मणा, मनसा, वाचा च ब्रह्मणं प्राप्नोति। कामलोभं त्यक्त्वा, ब्रह्मणि स्थितिं प्राप्नोति। समचित्तः, विकाररहितः, तदा ब्रह्मणं प्राप्नोति। सुवर्णं लौहम् सुखदुःखं च समं पश्यति। जीवनं मृत्युः च समं, तदा ब्रह्मणं प्राप्नोति। भिक्षुः मनसा इन्द्रियाणि संयम्येत। बुद्धिदीपेन आत्मानं निरीक्षेत। यद् अन्यद् ज्ञेयम्, तत् त्वं सत्यम् जानासि, हे महाभाग। गुरुकृपया स्वशमेन च। दिव्यं ज्ञानं सम्प्रदीप्तम्, तेन त्वं मया ज्ञातः। तव महत्त्वं अपि महत्तरम्, त्वं स्वयम् न वेत्सि। ज्ञानोत्पत्तौ अपि सर्वे तां स्थितिं न प्राप्नुवन्ति। हृदयग्रन्थिं विमुच्य, दुःखात् मुक्तिं प्राप्नुवन्ति। निश्चयाभावे, हे ब्रह्मन्, तां स्थितिं न प्राप्नोति। नृत्यगीतयोः न उत्साहः, न आसक्तिर्भवति। हे महाभाग, त्वं आत्मनं स्तुत्यं निन्द्यं च समं पश्यसि। त्वं अक्षरं दुःखरहितं परममार्गं उपगतम्। तत्र एव स्थितः; हे मुनि, किं अन्यद् पृच्छसि? आत्मन्य् आश्रित्य, आत्मानं आत्मना पश्यसि। शीतगिरिं सम्प्राप्तः, पराशर्यं अपि अपश्यत्। आरर्णेयः, शुद्धचित्तः, सूर्यसदृशः दीप्तिमान्। ततः, स धर्मात्मा सर्वं पितरं निवेदयामास। श्रुत्वा, वेदकर्ता आन्तरं हर्षं प्राप्नोत्। व्यासः पुत्रं आलिङ्ग्य, तं पार्श्वे स्थापयामास। यज्ञशिक्षायुक्ताः गिरिशिखरात् भूमिं अवतरन्। मौनं धृत्वा, ध्याननिष्ठः, स मुनिः एकाकी उपविष्टः। हे महर्षे वसिष्ठ, ब्रह्मनादः न श्रूयते। ब्रह्मनादविहीनः, अयं पर्वतः न दीप्तिमान्। सदा शान्तचित्तः, वेदवेदार्थविद्। स पुत्रेण शुकेन सह वेदाध्ययनं अकरोत्। वातः समुद्रवेगेन अतीव प्रवाहितः। शुकः, यद्यपि निगृहीतः, जिज्ञासया पूर्णः। सर्वं वातगमनं वक्तव्यं त्वया। अध्ययनविघ्नात् एषा वाक् उक्ता।