सः तानि अग्नीनि विधिवत् पूजयन अतिथीन् च प्रियं कुर्वन्, द्वन्द्वात् मुक्तः रागरहितचित्तः, ब्रह्मनिष्ठाश्रमे निवसति। उपदेशः अस्ति—आचार्यसमीपवासं विना ज्ञानं न लभ्यते। अतः सः पृच्छति—“भोः, त्वं वक्तुम् अर्हसि।” पुनः प्रतिपाद्यते—आचार्यसंबन्धं विना ज्ञानं न लभ्यते। तस्य अर्थं सम्यक् विज्ञाय कृतकार्यः सः, तं पारं गत्वा, द्वयम् त्यजेत्। शुभाशुभकर्मणा मुक्तिः नाम्ना न लभ्यते। शुद्धचित्तः प्रथमाश्रमे एव मोक्षं प्राप्नोति। परमं यः इच्छति, तस्य त्रिषु आश्रमेषु कः अर्थः? धर्ममार्गानुगमनं कृत्वा आत्मानं आत्मना पश्येत्। एवं दृष्ट्वा, सः न कलुषितः भवति, यथा जलचरः जले। शरीरं त्यक्त्वा, मुक्तः, द्वन्द्वात् मुक्तः, साधुभिः सह। यत् द्विजैः धृतम्, हे प्रिय, मोक्षशास्त्रेषु निपुणैः। तत् प्रत्यक्षं दृश्यते, पूजायाम् गाढस्मृत्या। यः न इच्छति, न द्वेष्टि, सः एव ब्रह्मणं प्राप्नोति। प्राचीनैः आचरितः धर्मः चतुर्विधाश्रमः इति प्रसिद्धः। कर्मणा, मनसा, वाचा च ब्रह्मणं प्राप्नोति। कामलोभं त्यक्त्वा, ब्रह्मस्थितिं प्राप्नोति। समचित्तः, विकाररहितः, तदा ब्रह्मणं प्राप्नोति। सुवर्णम् लोहम्, सुखदुःखम् च, समं पश्यति। जीवनं मृत्युः च, तदा ब्रह्मणं प्राप्नोति। भिक्षुः मनसा इन्द्रियाणि संयमयेत्। एवं बुद्धिदीपेन आत्मानं निरीक्षेत्। यद् अन्यद् ज्ञेयम्, तत् त्वया सत्यम् ज्ञातम्, हे महाभाग। गुरुकृपया स्वशमेन च। दिव्यं ज्ञानं पूर्णप्रज्वलितम्, तेन त्वं ज्ञातः, मया ज्ञातः। तव महत्त्वम् अपि अधिकम्, त्वं न वेत्सि। ज्ञानोत्पत्तौ अपि, सर्वे तं पदं न यान्ति। हृदयग्रन्थीन् विमोच्य, दुःखात् विमुक्तिं यान्ति। दृढनिश्चयविहीनः, हे ब्रह्मन्, तं पदं न प्राप्नोति। नृत्यगीतयोः न उत्साहः, न आसक्तिः। हे महाभाग, त्वं स्तुतिं निन्दनं च समं पश्यसि। त्वं अनुत्तममार्गं उपगतः, अनश्वः, अनामयः। तत्र एव स्थितः, हे मुने, किं अन्यद् पृच्छसि? आत्मन्य् आश्रित्य, आत्मनं आत्मना पश्यसि। शीतगिरिं प्राप्त्वा, सः पराशार्यं अपि ददर्श। आरर्णेयः शुद्धचित्तः सूर्यसमानदीप्तिः। ततः, सः धर्मात्मा सर्वं पितरं निवेदयामास। श्रुत्वा, वेदकर्ता अन्तर्येण हर्षं प्राप। व्यासः पुत्रं आलिङ्ग्य तं पार्श्वे स्थापयामास।