राजाḥ, उत्तमस्वभावसम्पन्नः कुलीनश्च, गुरोः पुत्रं समभाषत। स धर्मवित् सम्यगाचारविज्ञः सन् पप्रच्छ—“किं कारणं तव आगमनस्य?” इति। स चेदमुवाच—“मम पूर्वजः प्रसिद्धो विदेहानां राजा जनकः। स सर्वेषु कर्मसु च विरामेषु च निःसंशयं निर्णयं करिष्यति। अतः धर्मवितां श्रेष्ठ, त्वं मम सम्यक् वक्तुमर्हसि। ज्ञानात् वा तपसा वा, मोक्षः कथं प्राप्यते?” इत्युक्त्वा। ततः स उपनयनं कृत्वा वेदनिष्ठः स्यात्, तृष्णाद्वेषरहितश्च देवपितृभ्यः। अनुमत्यां लब्धायां द्विजः गृहम् एव प्रतिपद्यते। अनसूयुः, नियमेन आचरन्, अग्नीन् च न परित्यजेत्। तान् एव अग्नीन् यथाविधि पूजयन्, अतिथिषु च प्रियः स्यात्। द्वन्द्वातीतः, विरागचित्तः, ब्रह्मचर्याश्रमे वसेत्। शिष्यवासेन विना ज्ञानं न सिध्यति इति श्रूयते। एतदहं त्वां पृच्छामि, त्वं वक्तुमर्हसि। तथैव, आचार्यसम्बन्धं विना ज्ञानं न लभ्यते। स्वार्थं ज्ञात्वा कृतार्थः सन्, तत्र उभयं त्यजेत्। शुभाशुभकर्मणोः कृतेन, नाम्ना मोक्षः न लभ्यते। शुद्धचित्तः ब्रह्मचर्य एव मोक्षं प्राप्नोति। परमेष्ठिनः त्रिषु आश्रमेषु कः प्रयोजनम्? शुभमार्गानुगमनं कृत्वा, आत्मनात्मानं पश्येत्। एवं पश्यन्, स न लिप्यते, यथा जलचरः जले। शरीरं त्यक्त्वा, मुक्तः सन्, द्वन्द्वातीतः, साधुसंयुक्तः भवति। द्विजैः यः धर्मः धार्यते, त्वं च मोक्षशास्त्रवित्, स एव। ध्याननिष्ठया प्रत्यक्षं तद् द्रष्टुं शक्यते। यः न इच्छति, न द्वेष्टि, स एव ब्रह्म प्राप्नोति। पूर्वैः आचरितो धर्मः चातुर्वर्ण्याश्रमः इति प्रसिद्धः। कर्मणा, मनसा, वाचा च, तदा ब्रह्म प्राप्यते। कामलोभौ परित्यज्य, स ब्रह्मभावं प्राप्नोति। समचित्तः, अशोकः, तदा ब्रह्म प्राप्नोति। सुवर्णलोहयोः, सुखदुःखयोः समदर्शिता। जीवनमरणयोः अपि समत्वेन, तदा ब्रह्म प्राप्नोति। भिक्षुः इन्द्रियाणि मनसा संयमयेत्। बुद्धिदीपेन आत्मानं निरीक्षेत। यदन्यत् ज्ञातव्यं, तत् त्वया ज्ञातम्, महाभाग। आचार्यकृपया स्वव्रतेन च। दिव्यं विज्ञानं सम्प्रदीप्तं, तेन त्वं मया ज्ञातः। तव माहात्म्यं चोत्तरं, त्वं न जानासि। ज्ञानोत्पत्तौ अपि, सर्वे तं पदं न प्राप्नुवन्ति। हृदयग्रन्थीन् विमुच्य, ते दुःखात् विमुच्यन्ते। निश्चयाभावे, ब्रह्मन्, तत् पदं न लभ्यते। एवं स धर्मवित् राजा, गुरुपुत्रेण सह सम्यक् संवादं कृत्वा, मोक्षमार्गस्य रहस्यं श्रद्धया, विनयेन च, तत्त्वतः अवगच्छत्।