स ब्रह्मणः सम्पदया सम्पन्नः, शतगुणप्रभाप्रभावसम्पन्नः, ब्रह्मणो तुल्यशक्तिमान् आसीत्। ततः स जनकं मिथिलाधिपतिं "गच्छ" इति उक्तवान्। पितुः आदेशात् स मिथिलाभूमिपतिं जनकं प्रति गतवान्। तेन मानुषेण "एवं गच्छ" इति निराश्चर्येण उक्तम्। तेन निर्दोषवृत्त्या, न सुखाय न मनोरञ्जनाय, क्षणमपि, गन्तव्यम्। तस्मिन यज्ञे, तस्य राज्ञः पुरतः, अहंकारः न प्रदर्शनीयः। स राजा धर्मकुशलः मोक्षशास्त्रविशारदः च आसीत्। एवं उपदिष्टः धर्मात्मा ऋषिः मिथिलां प्रति गतवान्। पर्वतान् अतिक्रम्य भारतभूमिं प्राप्तवान्। तत्र, विदेहेषु, जनकं अभ्यागतवान्। योगिश्रेष्ठः तत्र निराहारनिरतृष्णः स्थितवान्। तत्र तेषां द्वारपालानां मध्ये एकः स्थितः। स तं सम्यक् प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, अभिवादितवान्। तत्र, अन्तःपुरे, दिव्यगृहसदृशं महाहलम् आसीत्। तं दर्शयित्वा, उपवेशयित्वा, राज्ञे अपि निवेदितवान्। तस्य भावसेवायै ज्ञानाय च, श्रेष्ठः ऋषिः। तत्र ते शुभरक्तवस्त्राणि तप्तस्वर्णाभरणानि च धारयामासुः। ततः तस्य पादप्रक्षालनाद्युपहाराय पञ्चाशत् प्रकाराः समर्पिताः। भोजनं कृत्वा, प्रिय, नगरस्य उद्यानं गतवान्। तत्र ताः स्त्रियः क्रीडन्त्यः, हासन्त्यः, शुकाय गीतानि गायन्त्यः च। आरण्यः, शुद्धहृदयः, क्रोधेन्द्रियविजयी, तत्र आसीत्। शुकः पादप्रक्षालनं कृत्वा सायं पूजनं च अकरोत्। रात्रेः प्रथमे भागे, तत्र ध्यानं समावेशितः। प्रातः उत्ताय, शीघ्रं शुद्धिकर्म अकरोत्। एवं तत्र दिनं शेषं यापितवान्। राजगृहे तां रात्रिं अपि यापितवान्, नारद। अनन्तरं, पुरोहितं पुरतः स्थापयित्वा, अन्तःपुराणि अपि, स सर्वरत्नविभूषितं महाआसनं आनयत्। तत्र तं कार्ष्णिपद्धत्याः विधिना उपवेशयत्। द्विजश्रेष्ठः मन्त्रैः पूजां प्राप्य, राजा कुलशीलसम्पन्नः, गुरुपुत्रं सम्बोधितवान्। विधिपूर्वकं ज्ञात्वा, "किमर्थं आगमनं?" इति पृष्टवान्। विदेहराजः जनकः मम पूर्वजः प्रसिद्धः। क्रियायां निवृत्तौ च, स सर्वं निश्चित्य निर्णयं करिष्यति। अतः धर्मधारकश्रेष्ठ, यथायोग्यं मम वक्तव्यम्। मोक्षः कथं साध्यः—ज्ञानात् वा तपसा वा? दीक्षां कृत्वा, वेदनिष्ठः भवेत्। तृष्णारहितः, देवपितृषु मत्सररहितः च भवेत्। अनुमतिं लब्ध्वा, द्विजः गृहं प्रति गच्छेत्। मत्सररहितः, विधिपूर्वकं, अग्नीन् यथाविधि धारयित्वा, तान् न परित्यजेत्।