शुकदेवः जननसमये एव वेदज्ञानसमूहैः सारभूतैः सहितः प्रकाशमयः अभवत्। स एव वेदान् वेदाङ्गानि च तेषां च भाष्यज्ञानं विद्यमानं बृहस्पतिम् उपाध्यायं स्वयम् अचिनोत्। तेन सर्वे वेदाः, तेषां रहस्यानि, संहिताः च सम्यक् अधीताः। गुरवे दक्षिणां दत्त्वा महर्षिः शुकः स्वाध्यायं सम्पूर्णं कृतवान्। स बाल्ये अपि देवर्षिसंघेषु महत्तपसा युक्तः अभवत्, किन्तु तस्य मनः आश्रमवासे न रमते स्म। स मुक्तिमात्रचिन्तनशीलः स्वपितरम् उपसृत्य उवाच— "भगवन्, मोक्षधर्मविचक्षण, मां शाधि।" तस्य वाक्यं श्रुत्वा परमर्षिः पिता तम् उपदिश्य आज्ञापयत्, शुकः ताम् आज्ञां स्वीकृत्य ब्रह्मविदां श्रेष्ठः अभवत्। स ब्रह्मसम्पदया युक्तः, शतगुणतेजसा च ब्रह्मसमानविक्रमः अभवत्। तदा पिता तम् उक्तवान्— "मिथिलानरेन्द्रं जनकं गच्छ।" पितुः आज्ञया शुकः मिथिलाधिपं जनकं प्रति प्रस्थितः। मार्गे कश्चन मनुष्यः तम् उक्तवान्— "एवं गच्छ," इति, शुकः तत्र विस्मयं न प्रपेदे। तस्मै उक्तं— "न सुखाय, न च प्रमादाय, केवलं साक्षात्कृत्यै गन्तव्यम्। यज्ञे तत्र राज्ञः पुरतः गर्वः न प्रकाशनीयः। स राजा धर्मविद् मोक्षशास्त्रकुशलश्च।" एवं निर्दिष्टः धर्मात्मा शुकः मिथिलां प्राप्नोत्। पर्वतान् अतिक्रम्य भारतभूमिं समासाद्य, स विदेहदेशं प्रविश्य जनकं समागमत्। महामुनिः शुकः तत्र निराहारनिरतृष्णः स्थितवान्। तस्य द्वारपालकः कश्चित् तत्र स्थितः। तं सम्यक् प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा अभिवाद्य, अन्तःपुरे दिव्यप्रासादसदृशे महाशाले उपविवेश। तत्र तं दर्शयित्वा, उपवेश्य, राज्ञे निवेदितवान्। तस्य स्वभावसेवायै ज्ञानाय च स अग्र्यऋषिः अभवत्। तत्र सुरुचिराणि रक्तवस्त्राणि, तप्तकाञ्चनाभरणानि च तैः धार्यन्ते स्म। तस्मै पाद्यादिभिः पञ्चाशद्विधं सत्कारं कृतवन्तः। भुक्त्वा स नगरस्य उद्यानं गतवान्। तत्र स्त्रियः हास्यगीतैः शुकं तोषयन्त्यः क्रीडन्ति स्म। आरण्यकः शुकः, शुद्धहृदयः, जितक्रोधेन्द्रियः, सायं सन्ध्यायां पादप्रक्षालनं कृत्वा पूजनं च अकुर्वत्। रात्रेः प्रथमे यामे तत्र ध्यानसमाधौ लीनः अभवत्। प्रभाते त्वरया शौचं कृत्वा, तत्रैव दिनस्य शेषभागं व्यतीतवान्। रात्रिं च राजगृह एव न्यवसत्, हे नारद। प्रातःकाले, पुरोहितं पुरतः स्थापयित्वा, अन्तःपुराणि च सर्वाणि, स राजा सर्वविधरत्नमण्डितं महोपवेशनं समानीय तत्र शुकं कार्ष्णिपद्धत्या उपवेश्य, मन्त्रैः पूजनं कृत्वा, स द्विजश्रेष्ठः तद् अर्चनं सम्यक् प्राप्तवान्।