एवं किल, यः कश्चन साधकः कृत्स्नानां शीर्षे एकैकं त्यक्त्वा पूर्वपर्यायं प्रतिनिवर्तेत। यदा तु लघुस्वरचिह्नानां योगः मिश्र्यते, तदा गणना जायते। सा गणना द्विगुणीकृत्या एकेन च संवर्धिता, मुनिभिः पन्था इति कथ्यते। विभागानां तु नामानि, येषां विन्यासः पूर्वं निरूपितः, अधुना प्रवक्ष्यामि। एतानि उपदेशाः तव पद्मसममुखात् श्रुतानि, समासतो विस्तारतः च। पुरा मेरोः शिखरे कर्णिकारवने, तत्र हिमालयस्य कन्या देवी एकदा निवसति स्म। सा योगेन स्वात्मनि लीनाभूता, योगनिष्ठया तिष्ठन्ती। अग्न्या पृथिव्या वायुनाऽन्तरिक्षे च परिवृता सा। तत्र सा दृढनिश्चया, यद् अशक्यं चञ्चलचित्तैः, तत् साधयामास। सा शतसंवत्सरं केवलं वायुभोजनया जीवति स्म, भगवन्। तत्र सर्वे ब्रह्मर्षयः, तथैव सर्वे देवार्षयः, एकत्र समागच्छन्। आदित्या रुद्राश्च, सूर्यश्च सोमश्च तत्र। तत्रैव रुद्रः महादेवः सुवर्णपद्मं सुरमणिं निर्ममे। तस्मिन् दिव्ये रम्ये च वने, यत्र देवाः मुनयः ऋषयः च सन्निहिताः, तस्य वर्णः न कदापि क्षीयते, न च कदापि म्लायति। तस्य जटाजूटः तेजसा दीप्तिमान् अग्निशिखासमः बभूव। एवं तेन तपसा भक्त्या च, हे नारद, त्रिनेत्रः भगवान् तम् इव हास्य स्मितेन सम्बोधितवान्। "यथा नभः शुद्धं, तथा तव पुत्रः अपि शुद्धो भविष्यति।" स्वतेजसा सः त्रीन् लोकान् प्राप्स्यति, केवलं कीर्तिमेव। ततः सः अरनिं गृहित्वा, अग्निसम्भवाय मन्थनं चकार। तस्मिन् समये भगवतः घृताचीं दिव्यां अप्सरसं मुनिः ददर्श। तस्मिन् वने भगवतः व्यासः अपि तत्रैव स्थितः, हे मुनिश्रेष्ठ। घृताची तत्र शुकस्वरूपमधाय, अतीव सुन्दरी, समीपमागच्छत्। सा कामदेवेन अनुगता, सर्वाङ्गेषु तं स्पृशन्ती। व्यासस्य मनः निग्रहीतुं न शक्तम्, यत् तद्विमुक्तं जातम्। यत्नेन निग्रहितुम् इच्छन् अपि, हे मुनिवर, तद्वाञ्छया हृतचेताः अभवत्। यदा तस्य अरनिः मन्थ्यमाना, तदा शुकः महातपाः जातः। यथा हुताशनः हविर्दत्तः प्रदीप्यते, तथा सः अद्भुतं अनुपमं रूपवर्णं च धारयामास, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। नारदः तं समीपमागत्य, स्वजलैः स्नापयामास। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। विश्वावसु गन्धर्वः, तुंबुरुश्च नारदश्च तत्र सन्निहिताः। तत्र लोकपालाः इन्द्रमुख्याः समागताः। वायुः सर्वविधानि दिव्यानि पुष्पाणि ववर्ष। स महात्मा तेजस्वी, देवी सहितः, हर्षेण तं उपतस्थे। देवेश्वरः अपि, बलसम्पन्नः, अद्भुतदिव्यरूपधारी, तं उपतस्थे। तत्र सहस्रं हंसानां, पद्मानां, बकानां च आसीत्। तस्मिन्नेव काले सः महर्षिः दिव्यं जन्म प्राप्य वने विराजते स्म।